Ο άνθρωπος σήμερα έχει καλύτερη εικόνα του σύμπαντος που περιβάλλει την γη σε σχέση με το παρελθόν. Τώρα, με την τεχνολογία και τα μηχανήματα που διαθέτουμε, δορυφόροι, τηλεσκόπια κλπ, έχει καλύτερη εικόνα του σύμπαντος και των αστεριών, από ότι είχε στο οποιοδήποτε παρελθόν. Και αυτό – νομίζω – είναι κοινή εμπειρία όλων των σύγχρονων ανθρώπων, οι οποίοι κρατάμε όλοι στο χέρι ένα κινητό τηλέφωνο, και μπορούμε να επικοινωνούμε με χιλιάδες ανθρώπους την ίδια στιγμή, και να μαθαίνουμε πράγματα, τα οποία στο παρελθόν ήταν άγνωστα και μη κατανοητά.

Και αυτό δηλώνει ότι άλλαξε η γνώμη, η γνώση, η εμπειρία του ανθρώπου – του κάθε ανθρώπου – χωρίς όμως αυτό να είναι ακριβώς έτσι. Διότι σήμερα εγώ, για παράδειγμα, μαθαίνω για τον αστερισμό της Ανδρομέδας. Ωστόσο αυτό είναι η μισή – ή και λιγότερο – αλήθεια. Διότι, πρώτον ο αστερισμός ήταν εκεί εδώ μυριάδες χρόνια, και δεύτερον διότι αυτό που έμαθα είναι μόνο το στοιχείο της ύπαρξης ή το πολύ και της εξωτερικής του μορφής, όπως παρουσιάζεται σύμφωνα με την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα.

Διότι είναι προφανές ότι μια εξωτερική εικόνα ενός πλανήτη ή ενός γαλαξία δίνει μια πληροφορία ύπαρξης και εξωτερικής μόνο εντύπωσης και εικόνας, χωρίς όμως και να μπορεί αυτή η εικόνα να δώσει και τις πληροφορίες για το πλήρες περιεχόμενο, και τις λειτουργίες που λαμβάνουν χώρα στον αστερισμό ή τον ένα πλανήτη. Και αυτή η πληροφορία της ύπαρξης είναι αναμφίβολα πολύτιμη.

Ωστόσο, είναι προφανές ότι αυτό έχει περιορισμένη αξία, εφόσον δεν γίνει η επίσκεψη και η εξερεύνηση του πλανήτη ή του αστερισμού από τον άνθρωπο, προκειμένου να ωφεληθεί από την παρουσία και τις πληροφορίες των υλικών, από τα οποία αποτελείται. Με λίγα λόγια, το παγκόσμιο πλανητάριο είναι σήμερα πλουσιότερο κατά την γνώση και την εικόνα, ωστόσο εν πολλοίς παραμένει άγνωστο, και αναμένει την αρτιότερη εξερεύνηση για να επέλθει το προσδοκώμενο όφελος για τον άνθρωπο.

Και αυτή είναι η παγκόσμια αλήθεια. Η εικόνα είναι προσιτή και πολύτιμη. Δεν αποκαλύπτει όμως και το περιεχόμενο, το οποίο απαιτεί την προσωπική επαφή του ατόμου, για να φέρει η εικόνα το αποτέλεσμα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Και για μεν τους πλανήτες υπάρχει επιστήμη, η οποία προχωρεί στην αποκάλυψη του περιεχομένου του φυσικού μας σύμπαντος με τους αστερισμούς και τους πλανήτες. Ωστόσο, το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Διότι βλέπουμε εμείς τους πλανήτες, αλλά το καθημερινό μας ζήτημα της επιβίωσης και βελτίωσης της ζωής μας δεν είναι μόνο να μάθουμε κάτι περισσότερο για τους αστερισμούς και τους πλανήτες, αλλά είναι το ζήτημα στα προσωπικά μας αδιέξοδα και αποτυχίες, στοιχεία που βυθίζουν την ύπαρξή μας στην απελπισία.

Διότι μπορεί ο ήλιος να λάμπει με το δικό του φως, αλλά η δική μου προσωπική ζωή να βρίσκεται στο σκοτάδι και στην απογοήτευση. Και η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι για να μάς μάθει τους αστερισμούς και τους πλανήτες, αλλά να φωτίσει τον προσωπικό μας κόσμο με το φως της δικής του εξήγησης για την υπέρβαση των καθημερινών μου αδιεξόδων. Η γνώση των πλανητών και των αστερισμών πλουτίζει τις γνώσεις. Δεν λύνει όμως τα προβλήματα της προσωπικής μου καθημερινότητας, για τα οποία μερίμνησε προσωπικά ο Χριστός όταν έκανε την διδασκαλία του τότε, αλλά αυτή η διδασκαλία έχει εφαρμογή και σήμερα στην προσωπική μας καθημερινότητα. 

Όλοι γνωρίζουμε την σημασία και την αξία της ενέργειας, αλλά και του καθοριστικού ρόλου που παίζει η ενέργεια, αυτό που λέμε σήμερα “ελληνιστί”  “energy” ! στην ατομική μας καθημερινότητα. Διότι ποτέ στην ιστορία του πλανήτη ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο εξαρτημένος από την ενέργεια που παράγεται από την φύση (αέρας, ήλιος, ζώα), και μάλιστα τελευταία και με την παρέμβαση του ανθρώπου η ενέργεια παράγεται με εξελιγμένες μεθόδους, από τις ανεμογεννήτριες μέχρι την πυρηνική διαδικασία. Δηλαδή, γίνεται προσπάθεια να υπάρχει επάρκεια πρώτων υλών, από τις οποίες παράγεται η ενέργεια, αυτό το στοιχείο που συνοδεύει πλέον κάθε σχεδιασμό για όλη την ανθρωπότητα, και μάλιστα σε βαθμό εμπλοκής σε πολέμους για την απόκτηση αυτών των πρώτων υλών.

Άρα η ενέργεια η οποία αποτελεί την προϋπόθεση για την ύπαρξη δύναμης – η ενέργεια παράγει την δύναμη πχ στο όχημα που οδηγούμε – δεν είναι παρωνυχίδα, αλλά αποτελεί κεντρικό άξονα ενδιαφέροντος από όλη την ανθρωπότητα, αφού η επάρκεια φέρνει ειρήνη και ευημερία. Και όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας, εμείς συμμετέχουμε εκόντες άκοντες, χωρίς ωστόσο αυτό το στοιχείο του ρόλου της ενέργειας και της δύναμης που παράγεται από αυτήν, να μάς απασχολεί στην περιοχή της προσωπικότητάς μας.

Διότι, εκτός από την ενέργεια που έχει ανάγκη η κοινωνία των ανθρώπων, υπάρχουν και οι ατομικές ανάγκες σε ενέργεια, προκειμένου το άτομο να είναι σε θέση να εκτελέσει τα καθημερινά του καθήκοντα. Διότι μπορεί το όχημα να μάς μεταφέρει στον χώρο εργασίας, όμως το όχημα θα μείνει έξω από την θέση στην οποία το άτομο θα εργαστεί όλη την ημέρα. Και αυτή η εργασία της καθημερινής μας ζωής απαιτεί ενέργεια και δύναμη, ώστε να “στεκόμαστε όρθιοι” στην παραγωγική διαδικασία της ημέρας.

Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Διότι την δύναμη το οχήματος την εξασφαλίζει το καύσιμο. Την δύναμη όμως του φυσικού μας σώματος και των λειτουργιών που συντελούνται εντός αυτού, την παράγουν οι τροφές και ο αέρας που αναπνέουμε. Χωρίς αυτές τις δύο πηγές, το άτομο κουράζεται και δεν μπορεί να αποδώσει στην εργασία και στην καθημερινή του ζωή. Και αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο. Διότι είναι κατανοητή η δύναμη που παράγεται από την ενέργεια, ωστόσο αυτό είναι μόνο η αρχή. Διότι το άτομο δεν έχει ανάγκη μόνο στο φυσικό του σώμα, αλλά έχει ανάγκη και στον ψυχικό του κόσμο, τον έσω άνθρωπο που κατοικεί εντός του σώματος και κρίνει, διακρίνει, επιλέγει, και ενεργεί στα πλαίσια της δικής του επιθυμίας.

Με λίγα λόγια, η ζωή και οι πράξεις της καθημερινής μας ζωής προέρχονται από τις δύο αυτές πηγές. Την υγεία του φυσικού μας σώματος από την μια, και την υγεία του εσωτερικού μας κόσμου από την άλλη. Η υγεία του φυσικού μας σώματος μάς απασχολεί κάθε μέρα. Η υγεία του εσωτερικού μας κόσμου, δηλαδή των σκέψεων, των υπολογισμών, των επιλογών και των τελικών πράξεων μένει σε δεύτερη ή ακόμη και σε ανύπαρκτη θέση στην προσωπική μας καθημερινότητα. Και ο Χριστός δεν είπε να αγνοήσουμε το σώμα μας, αλλά εξήγησε ότι πρέπει να εντάξουμε την δύναμη του εσωτερικού μας κόσμου σε πρώτο πλάνο δραστηριοτήτων, και τις πράξεις για το φυσικό μας σώμα σε δεύτερο πλάνο. Το πρώτο καθορίζει την πορεία και του δεύτερου. Το αντίστροφο δεν ισχύει. 

Η πλάνη, το χάσιμο του στόχου και του προσανατολισμού, η άγνοια, η αποπλάνηση και παραπλάνηση, είναι γνωστές έννοιες της καθημερινής μας ζωής, και δηλώνουν απώλεια της αλήθειας. Η αλήθεια φέρνει σταθερότητα και ασφάλεια. Η απάτη, η πλάνη, και η εξαπάτηση, οδηγούν σε ανασφάλεια, και σε βάθος χρόνου οδηγούν σε αποτυχίες. Συνεπώς πρόκειται για καταστάσεις αποτυχίας και απώλειας, και προφανώς κανείς δεν θα ήθελε να βρεθεί σε αυτή την τροχιά, δηλαδή να βρίσκεται σε οδό απώλειας.

Διότι, αυτό αποδεικνύεται από την προσωπική μας προσπάθεια καθημερινά, όλοι προσπαθούμε να θεμελιώσουμε μια σταθερότητα σε όλους τους τομείς της προσωπικής μας ζωής, στο επάγγελμα, την οικογένεια, την στέγη, τις συνήθειες, και αυτό αποτελεί πάγια προσωπική επιδίωξη. Το αντίθετο της πλάνης είναι η σταθερότητα και η ασφάλεια. Ακόμη και όταν κάποιο άτομο επιθυμεί την εξερεύνηση του άγνωστου, θέλει – και έχει ανάγκη – μια σταθερή θέση επιστροφής, για να μην αισθάνεται χαμένος, αλλά προσωρινά περιπλανώμενος για κάποιο σκοπό. Και αυτό αποτελεί παγκόσμια πρακτική της προσωπικής ζωής κάθε ατόμου, όσο τολμηρό και αν είναι.

Με λίγα λόγια, η πλάνη και η παραπλάνηση και αποπλάνηση είναι έννοιες αρνητικές και απορριπτέες. Η σταθερότητα και η εγγύηση της ασφάλειας είναι το ζητούμενο από κάθε εχέφρονα άνθρωπο. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα του τέλειου. Και ο Χριστός ως παρουσία και ως πρόσωπο πίστεως, δεν είναι πλανήτης, αλλά εγγύηση της σταθερότητας μέσα σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο, φυσικό και κοινωνικό, τον οποίο καθένα πρόσωπο προσπαθεί να δαμάσει, όπως το πλοίο μέσα στην θύελλα αναζητά ασφάλεια και άγκυρα πρόσδεσης.

Χωρίς το πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος εμφανίστηκε στην γη για να διδάξει την αλήθεια, το άτομο δεν μπορεί να βρει σταθερότητα. Διότι δεν είναι μόνο η κοινωνία και η εξαπάτηση της αδικίας, αλλά είναι και οι φυσικές δυνάμεις, τις οποίες καλείται καθένα πρόσωπο να αντιμετωπίσει στην δική του καθημερινότητα. Και όσο το βρέφος βρίσκεται κάτω από την προστασία της μητέρας, αισθάνεται ασφάλεια. Όσο όμως μεγαλώνει, τόσο και η προσωπική του ευθύνη παίζει καθοριστικό ρόλο στις επιλογές του.

Και η διδασκαλία του Χριστού όπως μάς παραδόθηκε από τους μαθητές του, είναι η εγγύηση της ασφάλειας για το σήμερα, αλλά έχει και σπέρματα αιωνιότητας, όπως ο ίδιος το αποκάλυψε και το βίωσε κατά την περίοδο της εδώ παρουσίας του. Η πλάνη και η αποπλάνηση της αδικίας για το κέρδος εις βάρος του άλλου, είναι ο αντίποδας της ασφάλειας του Χριστού. Για όσους αναζητούν απαντήσεις για τα ερωτήματα της ζωής, η μόνη πηγή ασφάλειας είναι η διδασκαλία του Χριστού. Όχι αποσπασματικά, αλλά ολοκληρωμένα, από το Α έως το Ω.

Τα λίγα που συνήθως ξέρουμε και επικαλούμαστε, δεν καλύπτουν όλο το φάσμα των ερωτημάτων μας για την ζωή και τον θάνατο, για την αδικία και την αλήθεια, για την απάτη και την αποκάλυψη της αλήθειας μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Ο προσωπικός μας πλούτος γνώσης της διδασκαλίας του Χριστού δεν αφαιρείται σε καμία περίπτωση. Και όσο βαρύτερα πράγματα κατέχουμε από την διδασκαλία του, τόσο πιο σταθερή είναι η θέση μας μέσα στις φουρτούνες της προσωπικής μας καθημερινότητας.