Η επίγνωση της αλήθειας δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά είναι η περιγραφή της πραγματικής μας καθημερινής ζωής. Διότι η αλήθεια είναι μεν μια λέξη, ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια, αλλά η αλήθεια υπάρχει σε οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας, από τους ανθρώπους και την συμπεριφορά τους, μέχρι τα πράγματα που έρχονται σε επαφή μαζί μας καθημερινά. Αρκεί να σκεφτούμε το απλό πράγμα. Κάθε τι που εμπλέκεται στην προσωπική μας καθημερινή ζωή είναι μια αλήθεια, είναι μια πραγματικότητα.
Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτή η πραγματικότητα δεν είναι πάντα τόσο απλή, αλλά έχει διαστάσεις, και αυτές οι διαστάσεις της κάθε αλήθειας έχουν να κάνουν με την προσωπική μας συμπεριφορά. Άλλη, για παράδειγμα, είναι η προσωπική μας συμπεριφορά όταν οδηγούμε σε ένα γνωστό δρόμο, και άλλη όταν βρισκόμαστε σε άγνωστες περιοχές. Στην μια περίπτωση είμαστε – κατά κανόνα – χαλαροί, ενώ στην άλλη περίπτωση τα μάτια μας αναζητούν λύσεις για ζητήματα που προκύπτουν για πρώτη φορά στην δική μας ευθύνη, όπως πχ μια απότομη στροφή, μια δύσκολη γέφυρα, ένα συμβάν στον δικό μας δρόμο, και όλοι καταλαβαίνουμε την διαφορά.
Δηλαδή στα γνωστά είμαστε άνετοι, στα άγνωστα ψαχνόμαστε. Και αυτό είναι φυσιολογικό. Διότι κανένας δεν ζει με τον ίδιο τρόπο κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Μπορεί να κάνουμε τον ίδιο δρόμο καθημερινά, αλλά κάθε φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όχι γιατί άλλαξε ο δρόμος, αλλά γιατί μέσα στον δρόμο – κατά το απλοϊκό μου παράδειγμα – κάθε μέρα συμβαίνουν ή μπορεί να συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα, γεγονός που καθιστά την καθημερινή διαδρομή διαφορετική από την ίδια διαδρομή της προηγούμενης ημέρας. Άρα, η αλήθεια κάθε ημέρας δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, διότι μεσολαβούν ή μπορεί να μεσολαβούν χιλιάδες μικροδιαφορές, και αυτές οι νέες διαφορές απαιτούν να τις αντιμετωπίσουμε ως αληθινές και όχι ως φανταστικές.
Και αυτό είναι το πρόβλημά μας. Δεν προσέχουμε, διότι θεωρούμε ότι ξέρουμε την διαδρομή, αλλά αυτή δεν είναι η αλήθεια. Διότι γνωρίζουμε πράγματι τον δρόμο – κατά το απλοϊκό μου παράδειγμα – που κάνουμε κάθε μέρα, αλλά δεν γνωρίζουμε τις νέες καταστάσεις που έχουν διαμορφωθεί σήμερα, με αποτέλεσμα, εάν δεν προσέξουμε, να βρεθούμε σε δύσκολη – τουλάχιστον – θέση. Διότι η αλήθεια και η πραγματικότητα “επιβάλλονται” και “υπερισχύουν” της φαντασίας και των χθεσινών εμπειριών, άρα απαιτούν επαναπροσδιορισμό των γνώσεων που είχαμε αποκτήσει μέχρι χθες.
Και αυτό συνιστά την “ζωντανή ζωή” στην ζώσα πραγματικότητα. Οι φαντασίες και η εξωτερική γνώση δεν αρκούν στην πραγματική μας ζωή, αλλά απαιτούν συνεχή “ενημέρωση” για την αλήθεια που συναντάμε τώρα, και αυτή δεν είναι ίδια με την αλήθεια της μνήμης ή της φαντασίας μας. Και ο Χριστός εξήγησε ότι κάθε λάθος στην ατομική μας καθημερινή ζωή μάς “βαραίνει”, γίνεται βάρος, και “κουράζει” ή ακόμη και καταστρέφει το μέλλον της προσωπικής μας ζωής. Και το πρώτο πράγμα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος, είναι να προσέχει τις αλλαγές. Διότι οι αλλαγές έρχονται χωρίς να τις περιμένουμε, αλλά είναι εκεί και μάς περιμένουν για να τις αντιμετωπίσουμε ως αλήθεια χωρίς υπεκφυγές. Η επίγνωση της αλήθειας στην προσωπική μας ζωή είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της επιτυχίας.