Η ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται τί γίνεται γύρω του, είναι ένα ισχυρό εφόδιο για την ατομική μας καθημερινή ζωή. Χωρίς αυτή την ικανότητα, χωρίς, δηλαδή, να διαθέτουμε την ικανότητα να κατανοούμε τί γίνεται γύρω μας ανεξάρτητα από βαθμό κατανόησης, το άτομο είναι ανίκανο να επιβιώσει, διότι θα πέφτει θύμα της άγνοιάς του. Αν και το επίπεδο, ο βαθμός της αντιληπτικής μας ικανότητας ποικίλει από άτομο σε άτομο, ωστόσο όλοι οι ενήλικες έχουμε το βασικό επίπεδο αντίληψης, για να τα βγάζουμε πέρα στην προσωπική μας ζωή καθημερινά.
Ωστόσο, είναι γνωστό τους τελευταίους δύο αιώνες ότι αυτό το όριο της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας, μπορεί να προεκταθεί, με την χρήση οργάνων που κατασκευάζει ο άνθρωπος, όπως για παράδειγμα το τηλεσκόπιο, το τηλέφωνο, και χιλιάδες άλλες εφαρμογές, που λειτουργούν στην ζωή μας, για να επεκτείνουμε τα στενά όρια των φυσικών μας οργάνων. Διότι, τα μάτια μας, πχ δεν έχουν ικανότητα να βλέπουν τα πάντα, αλλά υπάρχει ένα όριο, το φάσμα, εντός του οποίου το άτομο μπορεί να αξιοποιεί τα μάτια του. Πέραν αυτού του ορίου, είναι απαραίτητα τα όργανα, με τα οποία το όριο του ανθρώπινου φάσματος διευρύνεται.
Και αυτό είναι, νομίζω, απόλυτα κατανοητό, εάν σκεφτούμε ότι ένα άτομο μπορεί να περπατήσει με πέντε χιλιόμετρα την ώρα, ενώ χρησιμοποιώντας ένα ζώο, μπορεί να ξεπεράσει ίσως και τα είκοσι χιλιόμετρα, ενώ εάν επιβιβαστεί σε ένα αυτοκίνητο μπορεί να φτάσει και τα εκατό χιλιόμετρα την ώρα, ή ένα αεροπλάνο, να φτάσει και στα χίλια χιλιόμετρα και ούτω καθ εξής. Τα όργανα, δηλαδή, δεν αφαιρούν, αλλά επεκτείνουν τα όρια της ανθρώπινης ικανότητας, και αυτό είναι η καθημερινή μας εμπειρία.
Ωστόσο, ενώ αυτό είναι απόλυτα κατανοητό, όταν ερχόμαστε στην προσωπική μας κατανόηση των θεμάτων της ζωής ως ποιότητα και μήκος βίου, εκεί μένουμε στάσιμοι, διότι δεν έχουμε κατανοήσει την αξία αυτών των παραγόντων σε σχέση με τις προοπτικές του ατομικού μας μέλλοντος. Ενώ, δηλαδή, παίρνουμε ένα αεροπλάνο για τις μεγάλες αποστάσεις, ή χρησιμοποιούμε ένα κινητό για να μιλήσουμε με την άλλη άκρη του κόσμου, όταν ερχόμαστε στην διδασκαλία του Χριστού, σε όποια άτομα βεβαίως υπάρχει ενδιαφέρον, εκεί δεν θέλουμε να δούμε τις εξελίξεις, αλλά θέλουμε να μένουμε στην παραδοσιακή μόνο λογική, δηλαδή, μόνο οτιδήποτε κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.
Ενώ, δηλαδή, τώρα πλέον η ανάγνωση και η γραφή είναι κοινό κτήμα όλων των ανθρώπων, δηλαδή μπορεί καθένας και καθεμιά να διαβάσει και να γράψει, ωστόσο “αρνούμαστε” να το εφαρμόσουμε στην δική μας περίπτωση, θεωρώντας ότι παραβαίνουμε την παράδοση της πίστης, ενώ στην πραγματικότητα επεκτείνουμε τα όρια της δικής μας αντιληπτικής ικανότητας.
Διότι στον τομέα της πίστης, δεν ισχύουν τα όργανα που διαθέτει ο άνθρωπος για τις φυσικές του ανάγκες, αλλά υπάρχει ανάγκη επιστράτευσης και καλλιέργειας των εσωτερικών μας ερωτημάτων για την ζωή και τον θάνατο, για την αδικία και την απάτη, και δεκάδων άλλων στοιχείων που δηλητηριάζουν την συνείδησή μας και οδηγούν την πίστη μας σε αδράνεια. Και αυτό δεν ζημιώνει την πίστη, αλλά το άτομο που δεν αξιοποιεί το λεωφορείο, ή το τρένο ή το αεροπλάνο, αλλά επιμένει να βαδίζει ασταμάτητα, χωρίς ποτέ να φτάνει στον προορισμό του!