Η ελπίδα

Ακούτε την ελπίδα, την Ορθόδοξη φωνή στη σύγχρονη ζωή.*

Βρίσκεστε εδώ:Αρχική / Αρχεία για:2026

Αρχεία για:2026

Άρτος και θέαμα (7)

By

Η δυνατότητα του ανθρώπου – κάθε ζωντανού ανθρώπου – αλλά και η ανάγκη του για τροφή και επαφή με το περιβάλλον, δικαιολογούν, από την μια την φύση του – έτσι πλάστηκε, έτσι δημιουργήθηκε, – και από την άλλη δηλώνει ότι το κάθε ζωντανό άτομο που ζει και κινείται πάνω στην γη, έχει ανάγκη να καλύπτει και τις δύο αυτές ανάγκες του, προκειμένου να αισθάνεται πλήρης, και τίποτα ουσιαστικό δεν του λείπει, ανεξάρτητα από την δική μας πλεονεξία, η οποία δεν μάς αφήνει να νιώσουμε την πληρότητα της ύπαρξής μας.

Και για μεν τις τροφές – να μην ξεχνάμε και την αναπνοή – το θέμα είναι εύκολα κατανοητό, διότι κάθε ζωντανός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να επιβιώσει για να ζήσει και αύριο. Το θέμα όμως της επαφής με το περιβάλλον και της επικοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους δεν το υπολογίζουμε με την ίδια ένταση, ίσως γιατί δεν μάς κοστίζει όσο μάς κοστίζουν οι τροφές για την συντήρηση του σώματος.

Ωστόσο, η επαφή με το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους παίζει καθοριστικό ρόλο στην πληρότητα του ατόμου. Διότι το άτομο ως προσωπικότητα, γνωρίζει ότι εξίσου σημαντική είναι και η επαφή με τον γύρω κόσμο – τώρα πλέον ο γύρω κόσμος είναι όλος ο κόσμος και τα οκτώ δισεκατομμύρια που ζούμε πάνω στην γη, – και για την κάλυψη αυτής της ανάγκης της επαφής, ο δημιουργός έχει τοποθετήσει στο φυσικό μας σώμα και τα αντίστοιχα όργανα αίσθησης, δηλαδή την όραση, την ακοή, κλπ, προκειμένου όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι να διαθέτουν αυτή την ικανότητα της επικοινωνίας.

Και αυτό δηλώνει τον αρχικό σχεδιασμό του ανθρώπινου σώματος, ότι δηλαδή σχεδιάστηκε και εφοδιάστηκε με τα αναγκαία όργανα, προκειμένου να μην στερείται αυτή την λειτουργία της ζωής, δηλαδή την επαφή με το περιβάλλον, αλλά να έχει την δυνατότητα και την ικανότητα να καλύπτει αυτόν τον τομέα καθημερινά. Και αυτό είναι κατανοητό για την πληρότητα του σώματος, ώστε να έχει όλα τα προς ζωήν καθημερινά.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι μέσα στο φυσικό μας σώμα λειτουργούν και άλλες “λειτουργίες”, οι οποίες καθιστούν το σώμα μας λειτουργικό σε σχέση με το περιβάλλον. Αλλά, όπως συμβαίνει μέσα στην καθημερινή μας ζωή, αυτή η προσαρμογή δεν είναι δεδομένη κατά την εφαρμογή της. Ενώ δηλαδή το σώμα μας λαμβάνει τροφές και αρχίζει η δική του εσωτερική διεργασία, όταν ερχόμαστε στα θέματα της επαφής μας με τους γύρω, εκεί ανακαλύπτουμε ότι αυτή η επαφή, ενώ είναι εξίσου σημαντική και απαραίτητη για την πληρότητα της ζωής μας, δεν συντελείται χωρίς την δική μας ευθύνη και μετοχικότητα.

Το άτομο αποφασίζει – όπως και για τις τροφές – τι χρειάζεται για το δικό του συμφέρον, δηλαδή το άτομο αποφασίζει τι θα ακούσει και τι θα δει, ώστε και αυτός ο τομέας να φέρει τα δικά του καλά αποτελέσματα. Άρα, η ευθύνη δεν ανήκει στους εμπόρους και στους μάγειρες, αλλά στο άτομο που έχει την ευθύνη των επιλογών του ανάλογα με τις δικές του ανάγκες.

Το άτομο επιλέγει την τροφή του, αφήνοντας στην άκρη τα δηλητηριώδη και επιζήμια, και το άτομο επιλέγει – εάν ξέρει τις ανάγκες του – και τι θα δει και θα ακούσει. Με λίγα λόγια, η ευθύνη του ατόμου δεν είναι μόνο να δει και να ακούσει ό,τι του προσφέρεται, αλλά η δική του ευθύνη είναι να επιλέγει το καλό και ωφέλιμο για την δική του ανάγκη σήμερα. Οι έμποροι διαθέτουν τα πάντα – αυτή είναι η δουλειά τους. Το άτομο όμως έχει την ευθύνη των επιλογών του.

Αυτή η ανακάλυψη της ευθύνης και η εφαρμογή της μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα, είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος της διδασκαλίας του Χριστού. Τα ζώα ξέρουν το καλό και αφήνουν στην άκρη το επιζήμιο. Ο άνθρωπος ξέρει, αλλά αδιαφορεί για τις ζημίες – ίσως από άγνοια – και το πληρώνει με τα κενά μέσα στην προσωπική του ζωή.

Έχεις μήνυμα ! (12)

By

This entry is μέρος 12 από 20 in the series Έχεις μήνυμα

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε είναι – κατά κανόνα – προσωπικά, δηλαδή έχουν αποδέκτη το άτομο που λαμβάνει το μήνυμα, αλλά ο αποστολέας – συνήθως – δεν είναι ένα φυσικό πρόσωπο που γνωρίζουμε, αλλά – μπορεί – να είναι και ένα νομικό πρόσωπο, οπότε απαιτείται προσοχή. Διότι τα νομικά πρόσωπα εκπροσωπούνται από φυσικά πρόσωπα, άρα η απάντηση αφορά κατ’ αρχήν το/α φυσικό/α πρόσωπο/α, τα οποία εκπροσωπούν το νομικό πρόσωπο.

Δεν μπορεί να υπάρξει νομικό πρόσωπο, το οποίο να μην εκπροσωπείται από ένα τουλάχιστον φυσικό πρόσωπο, το οποίο έχει αναλάβει να εκπροσωπεί το νομικό πρόσωπο, στο οποίο μπορεί να συμμετέχουν – θεωρητικά και πρακτικά – απέραντα φυσικά πρόσωπα, χωρίς ευθύνη, αφού την έχουν αναθέσει σε ένα φυσικό πρόσωπο να τους εκπροσωπεί. Αυτός είναι ο ανθρώπινος νόμος.

Άρα, κάθε μήνυμα που λαμβάνουμε, πρέπει να ξέρουμε όχι μόνο το όνομα του νομικού προσώπου – εταιρεία, σύλλογο, σύνδεσμο, οργανισμό, κλπ. – αλλά πρέπει να ξέρουμε και το φυσικό πρόσωπο που το εκπροσωπεί, στο οποίο κατ’αρχήν γίνεται η αναφορά της δικής μας απάντησης στο δικό του μήνυμα. Και, φυσικά, όλα εξαρτώνται από το μήνυμα που λαμβάνουμε, δηλαδή εάν μάς αφορά, και εάν μάς ενδιαφέρει το θέμα το οποίο μεταφέρει αυτό το μήνυμα.

Διότι, εάν δεν μάς αφορά, και δεν μάς ενδιαφέρει, το διαγράφουμε και το θέμα τελειώνει εδώ. Εάν όμως το θέμα του μηνύματος μάς ενδιαφέρει ως θέμα και όχι ως προσωπική υπόθεση – δώστε βοήθεια στα παιδιά του πολέμου τάδε – τότε καθένας που λαμβάνει το μήνυμα δεν υποχρεούται να απαντήσει ή να ανταποκριθεί, αλλά εάν το κάνει, τότε αυτό δηλώνει το προσωπικό του ενδιαφέρον και όχι σε σχέση με κάποιον άλλον, ο οποίος και αυτός έχει λάβει το ίδιο μήνυμα, αλλά δεν ενδιαφέρεται για το θέμα του μηνύματος.

Με λίγα λόγια, η ανταπόκριση σε ένα μήνυμα είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση – εγώ δίνω, εσύ δεν δίνεις – και αυτό είναι ζήτημα των προσωπικών μας επιλογών. Διότι τα μεγάλα ζητήματα φτάνουν ως μήνυμα στην συνείδησή μας, αλλά η απάντηση και η ανταπόκριση παραμένει πάντα και απόλυτα προσωπική. Και αυτή είναι η κεντρική αλήθεια για όλα τα μηνύματα που δεχόμαστε ή στέλνουμε καθημερινά. Το άτομο αποφασίζει για την δική του στάση και ανταπόκριση σε κάθε μήνυμα, και όχι η κοινωνία των ανθρώπων.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό το στοιχείο της προσωπικής ευθύνης απέναντι σε κάθε μήνυμα που φτάνει στα αυτιά μας ή και μέχρι την συνείδησή μας, είναι κρίσιμο ζήτημα. Εάν κρίνεις ότι το θέμα του μηνύματος, γραπτού, προφορικού ή με κάθε μέσο που φτάνει σε σένα σε αφορά, γιατί καλύπτει ένα κενό στην προσωπική σου καριέρα, τότε αναλαμβάνεις την ευθύνη της διαχείρισης εσύ.

Εάν ανταποκριθείς, η ευθύνη είναι δική σου. Εάν δεν απαντήσεις, η άρνηση και πάλι ανήκει σε σένα και όχι σε εκείνον που μπήκε στον κόπο να σου στείλει ένα μήνυμα, διότι έκρινε ότι αυτό θα ήταν για το καλό σου. Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη περνάνει στον παραλήπτη, και η ανταπόκριση, θετική ή αρνητική, ανήκει αποικλειστικά στον παραλήπτη. Ο Θεός στέλνει μηνύματα με ευθύ ή με πλάγιο τρόπο. Ο άνθρωπος αποφασίζει εάν θα αξιοποιήσει τα μηνύματα αυτά, για να προχωρήσει στην αξιοποίηση του πλούτου που εκείνος έχει προετοιμάσει, για να τον απολαύσουμε εμείς μέσα από τις ατομικές μας επιλογές. 

Η κατάκτηση (119)

By

This entry is μέρος 117 από 127 in the series Η κατάκτηση

Οι προσωπικές μας κατακτήσεις μπορεί να περιλαμβάνουν ζητήματα και θέματα που αφορούν την καθημερινή μας ζωή, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και θέματα που δεν σχετίζονται μόνο με αυτήν την καθημερινότητα, αλλά μπορεί να επεκτείνονται και σε άλλες περιοχές του εσωτερικού μας κόσμου, δηλαδή στην φαντασία μας, στα αισθήματά μας, στις προσδοκίες μας για το προσωπικό και το κοινωνικό μας μέλλον.

Και, γενικά, το ρεπερτόριο αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας είναι απέραντο, και εκτείνεται από τα απλούστερα για τις ανάγκες μας, έως τα πιο σύνθετα και μακροχρόνια ή και αιώνια, για όσους “προσδοκούν Ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος”, κατά το Σύμβολο της Πίστεως.

Άρα, το κάθε ζωντανό άτομο όσο ζει και κινείται πάνω στην γη, κατανοεί την απλή αυτή διαφορά μεταξύ των καθημερινών που αφορούν την ατομική μας επιβίωση, και των ατομικών και πάλι, τα οποία όμως δεν αφορούν αλλά και δεν αντιστρατεύονται τα προς επιβίωση. Διότι ο άνθρωπος, δηλαδή κάθε άτομο που γεννιέται, διαθέτει και ένα εσωτερικό κόσμο που υπάρχει και ενεργοποιείται μέσα στο φυσικό σώμα του, αλλά δεν αφορά μόνο την επιβίωση του φυσικού σώματος, αλλά αναφέρεται και αφορά και πράγματα-θέματα που αναφέρονται και σχετίζονται με το προσωπικό ή και το κοινωνικό και πανανθρώπινο γένος, δηλαδή όλη την ανθρωπότητα.

Διότι ζητήματα όπως το Δίκαιο και η Δικαιοσύνη και η απόδοση και εφαρμογή της στην προσωπική μας καθημερινότητα, δεν αφορά μόνο τους κατοίκους μιας περιοχής του κόσμου, αλλά είναι ζητήματα που απασχολούν κάθε ζωντανό άνθρωπο πάνω στην γη, κατά την επίγεια εδώ παραμονή του. Διότι πίσω από την Δικαιοσύνη δεν κρύβεται μόνο ο ρόλος των νομοθετών και των δικαστών, αλλά κρύβονται και τα προσωπικά μας συμφέροντα, τα οποία αφορούν ή μπορεί να αφορούν και τα παρόντα, αλλά και τα μέλλοντα. Και αυτό δεν είναι υπόθεση προσωπική μόνον – υπογραμμίζω την λέξη ΜΟΝΟΝ, αλλά αντιστοιχεί και στις αγωνίες εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως, αφού σχετίζεται άμεσα με τον τρόπο της προσωπικής επιβίωσης κάθε ζώντος οργανισμού.

Με λίγα λόγια, η Δικαιοσύνη και το Δίκαιο δεν σχετίζονται μόνο με μια στιγμή της προσωπικής μας ζωής, αλλά επεκτείνονται ή μπορεί να επεκτείνονται και σε όλες τις διαστάσεις της προσωπικότητάς μας, αφού η στέρηση της αλήθειας και του Δικαίου δεν είναι μόνο για το σήμερα ή δεν αφορά μόνο στα ζητήματα του σήμερα, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και περιοχές του μέλλοντος, εγγύς, απώτερου, απώτατου ή και αιώνιου, όπως σημειώθηκε παραπάνω.

Άρα, το ενδιαφέρον των κατακτήσεών μας μπορεί να αφορά μικρά ζητήματα της καθημερινότητας, αλλά μπορεί να αφορά και ζητήματα, τα οποία εμπλέκουν και τις προοπτικές του προσωπικού μας μέλλοντος, με ό,τι αυτό μπορεί να περιλαμβάνει στην ατομική μας φαρέτρα ενδιαφερόντων. Διότι όλα ξεκινούν από τις μνήμες του παρελθόντος, αλλά όλα δεν τελειώνουν στο σήμερα. Πολλά – ίσως τα περισσότερα – δεν περιορίζονται μόνο στον ορίζοντα ενός 24ώρου, αλλά επεκτείνονται και σε προσδοκίες και ελπίδες του μέλλοντος, και αυτό είναι ένα ανθρώπινο στοιχείο, ίσως το πολυτιμότερο που διαθέτει κάθε ανθρώπινος οργανισμός πάνω στην γη κατά την υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού. 

Έχεις μήνυμα ! (11)

By

This entry is μέρος 11 από 20 in the series Έχεις μήνυμα

Τα μηνύματα είναι – κατά κανόνα – σύντομα. Ωστόσο η έκταση δεν είναι το μόνο θέμα. Διότι μπορεί να είναι σύντομο το μήνυμα, αλλά το περιεχόμενό του να είναι αντίστροφα ανάλογο, δηλαδή σπουδαίο. Τότε, ο σύντομος χαρακτήρας είναι μόνο για την ένδειξη της έκτασης του περιεχομένου της εικόνας, που μπορεί να είναι ωραία ή μακροσκελής, αλλά αυτό προφανώς δεν αλλάζει την ουσία του μηνύματος.

Και όλα αυτά είναι γνωστά σε όλους μας μέσα από την εμπειρία της προσωπικής μας ζωής καθημερινά. Ένα μήνυμα με ένα χαμογελαστό σκιτσάκι, δίνει ένα νόημα αισιοδοξίας και επιτυχίας. Ένα άλλο λυπημένο σκιτσάκι, δίνει το αντίθετο νόημα, δηλαδή της λύπης και της αποτυχίας, χωρίς να χρειάζεται να γράψει ο αποστολέας κάτι παραπάνω. Το μικρό και σύντομο μήνυμα, περιέχει τελικά ένα μεγάλο κομμάτι έκφρασης, που μπορεί να είναι αντίθετο με την απλή και σύντομη εικόνα που μπορεί να παρουσιάζεται στο κινητό μας τηλέφωνο.

Με λίγα λόγια, η εικόνα που εμφανίζεται δεν είναι το παν, αλλά το περιεχόμενο της εικόνας είναι το σπουδαιότερο τμήμα κάθε μηνύματος, το οποίο μεταφέρει ένα νόημα μέσα στην προσωπική μας καθημερινότητα. Και αυτή η αλήθεια είναι σημαντική όταν γίνει κατανοητή, ως προς την συμβολή της στην λειτουργία της προσωπικής μας ζωής καθημερινά. Σπουδαία πράγματα εμφανίζονται σε μικρή εικόνα. Ασήμαντα πράγματα, μπορεί να εμφανίζονται με εντυπωσιακή και μεγάλη εικόνα, αλλά αυτή η έκφραση του μεγέθους δεν είναι αντίστοιχη με την σημασία του μηνύματος που μεταφέρει στον αποδέκτη η μεγάλη και εντυπωσιακή εικόνα.

Και αυτή η πραγματικότητα πιέζει καθημερινά την συνείδησή μας για διάκριση μεταξύ του χρήσιμου και ωφέλιμου, και μεταξύ του ασήμαντου και ανώφελου ή και επιζήμιου, αφού, πολλές φορές δαπανούμε χρόνο για ανώφελα πράγματα, τα οποία “μάς κλέβουν” τον χρόνο της σύντομης επί της γης καθημερινότητάς μας. Το μέγεθος μιας έκφρασης δεν είναι το μόνο κριτήριο για την αξία του περιεχομένου της έκφρασης. Αντίθετα, το μέγεθος παίζει αρνητικό ρόλο στην προσπάειά μας να κατανοήσουμε το μήνυμα και να διακρίνουμε το συμφέρον σε κάθε περίπτωση. Διότι το μεγάλο μήκος φέρνει κόπωση και εξάντληση, των ούτως ή άλλως περιορισμένων αποθεμάτων δύναμης που διαθέτει το κάθε άτομο πάνω στην επίγεια διαδρομή του.

Και αυτό το στοιχείο της συντομίας σε σχέση με την αξία του περιεχομένου αποτελεί ένα προσωπικό αγώνα κάθε προσώπου, το οποίο ενδιαφέρεται να κατανοήσει την ουσία του μηνύματος και όχι μόνο να ασπαστεί την ωραιότητα και το μέγεθος της εμφάνισης. Και για όποιο άτομο ενδιαφέρεται να κατανοήσει το περιεχόμενο του μηνύματος μιας επιτυχημένης ζωής στην καθημερινότητα, το εξωτερικό στοιχείο δεν αποτελεί το ασφαλέστερο κριτήριο. Η εξέταση του περιεχομένου προέχει.

Και ο Χριστός στην δική του υγιαίνουσα διδασκαλία εντόπισε αυτό το στοιχείο. Δεν είπε πηγαίνετε στα ψηλά βουνά να δείτε τα αιωνόβια δένδρα για να πάρετε μαθήματα, αλλά είπε κοιτάξτε τα λουλούδια στα χωράφια δίπλα σας, μελετήστε την ανεξαρτησία τους, και το έργο που προσφέρουν αθόρυβα σε όλους του ανθρώπους με την λειτουργία τους, παράγοντας το οξυγόνο και την τροφή, τα δύο στοιχεία στα οποία στηρίζεται η ζωή όλων των ανθρώπων και των έμβιων οργανισμών. Η προσεκτική ματιά στο άσημο χορτάρι, έχει μεγαλύτερο μήνυμα αξιών ζωής, από την έκσταση που δημιουργεί ένα πανύψηλο δέντρο του Αμαζονίου! 

Άρτος και θέαμα (6)

By

Δύο βασικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και η ατομική μας επιβίωση μετά την αναπνοή, είναι η τροφή και η επαφή μας με το περιβάλλον, πρώτα το φυσικό περιβάλλον, και στην συνέχεια και το κοινωνικό μας περιβάλλον, το οποίο, όμως, και αυτό επεκτείνεται στις διαστάσεις που λαμβάνει η προσωπική μας καθημερινότητα, δηλαδή στους εγγύς, αλλά και στους μακράν συνοδοιπόρους της σύγχρονης προσωπικής μας ζωής.

Όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε πάνω στην γη, κινούμαστε μέσα στους δύο αυτούς παράγοντες, την τροφή και την επαφή μας με το περιβάλλον. Και όσο καλύτερα κατανοούμε την αξία και την σημασία αυτών των δύο παραγόντων, τόσο λιγότερα λάθη κάνουμε, και τόσο καλύτερα αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε στην διάθεσή μας πάνω στην γη.

Διότι κανένας θνητός δεν έμεινε για πάντα πάνω στην γη, άρα και εμείς που ζούμε σήμερα, είναι απολύτως βέβαιο ότι με την σειρά μας καθένας και καθεμιά, θα αποχωρήσει από την εμπειρία της επίγειας ζωής, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Και όσο και αν ακούγεται αυτή η αλήθεια τραγική, δεν παύει να είναι η αλήθεια στην πραγματική ζωή, αφού κανένας δεν έχει μέχρι σήμερα υπερβεί το κατώφλι της επιστροφής πάνω στην γη μετά την παύση της συμμετοχής του στα επίγεια.

Αντίθετα, είναι πεποίθηση σε πολλούς, ότι υπάρχει και άλλη διάσταση της ζωής, όχι μόνο αυτής η οποία στηρίζεται στον άρτο και στο θέαμα, δηλαδή στις τροφές και στην επαφή με το φυσικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, αλλά μιας ζωής που δεν έχει ανάγκη τις πέντε αισθήσεις του σώματος, δηλαδή όσων συμβάλλουν καθημερινά στην προσωπική μας επιβίωση.

Και αυτή η ελπίδα της επέκεινα του τάφου ζωής, είναι το μυστικό της μεγάλης κατάκτησης. Διότι οτιδήποτε δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και στην πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα μπορεί να εμφανιστεί στο μέλλον, όπως συμβαίνει στην καθημερινή μας πρακτική ζωή, όπου προφανώς δεν βλέπουμε το κτίριο που εργαζόμαστε πριν φτάσουμε εκεί, αλλά το κτίριο είναι και παραμένει εκεί, περιμένοντας την δική μας άφιξη.

Αυτή η πρακτική αλήθεια, δηλαδή του κτιρίου που μένει εκεί ακίνητο και περιμένει την δική μας άφιξη για να το αξιοποιήσουμε με την δική μας συμβολή, βεβαιώνει ότι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα “βλέπουμε” ακόμη με τις πέντε αισθήσεις μας, ωστόσο, είναι εκεί και περιμένουν εκείνα εμάς, και όχι εμείς αυτά. Άρα, όπως συμβαίνει με χιλιάδες άλλα πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε ακόμη, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι θα τα δούμε κάποια στιγμή, έτσι συμβαίνει και με την ελπίδα της πέραν του τάφου ζωής.

Ο άρτος και οι τροφές, συντηρούν το φυσικό μας σώμα, μέσα στο οποίο κατοικούν οι λειτουργίες της ατομικής μας επιβίωσης. Με αντίστοιχο τρόπο, μέσα στο ίδιο φυσικό μας σώμα κατοικούν και άλλα αισθητήρια, με τα οποία το άτομο βεβαιώνεται για την ύπαρξη πραγμάτων που δεν φαίνονται, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν, όπως συμβαίνει και στην καθημερινή μας εμπειρία.

Αυτά τα αισθητήρια είναι τα αισθητήρια της πίστης, δηλαδή της δύναμης εκείνης που μόνο αυτή μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των πέντε αισθήσεων –θέαμα–με το μη ακόμη ορατό, δηλαδή μας μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον υπαρξιακής εμπιστοσύνης. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα της υγιαίνουσας διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος επιβεβαίωσε το δικό του μάθημα, με την Ανάστασή του από τον τάφο. 

Η σειρά Ελευθερία ή θάνατος;

Ακούστε όλη την σειρά εδώ

Η σειρά Άρειος Πάγος

Ακούστε όλη την σειρά εδώ