Αρχεία για:2026

Ο άρτος, δηλαδή οι τροφές, και το θέαμα, είναι δύο παράγοντες- στοιχεία, με τα οποία τροφοδοτείται το φυσικό μας σώμα, αλλά και ο εσωτερικός μας κόσμος, ο κόσμος της ψυχής μας. Και αυτή είναι η πραγματικότητα για όλη την ανθρωπότητα ανέκαθεν, όχι διότι υπήρχε πάντα ο κινηματογράφος, αλλά γιατί κάθε τι που αντικρίζει το άτομο είναι ένα θέαμα, το οποίο μέ κάποιον ανεξήγητο τρόπο επηρεάζει τον ψυχικό μας κόσμο.

Η αντικειμενική, δηλαδή, πραγματικότητα, το αντικείμενο που βλέπει το άτομο, μεταφέρει μηνύματα στον εσωτερικό μας άνθρωπο, και αυτό αποβαίνει προς όφελος του ανθρώπου. Άρα, ο άρτος και το θέαμα, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην προσωπική μας ζωή, άσχετα αν εμείς δεν το κατανοούμε μέσα στο τρέξιμο της προσωπικής μας καθημερινότητας.

Καταναλώνουμε τροφές από ανάγκη, για να στηρίζουμε τις σωματικές μας δυνάμεις. Βλέπουμε γύρω μας τον κόσμο, και αυτό γεμίζει την ψυχή μας με νέο αέρα ψυχής, όπως ξέρουμε όλοι που έχουμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στην φύση. Και οι δύο παράγοντες, τροφές και θέαμα, τροφοδοτούν την ύπαρξή μας, για όσο χρόνο μένουμε πάνω στην γη.

Ωστόσο αυτό δεν είναι πάντα κατανοητό. Διότι τροφή λαμβάνουμε από την ανάγκη που εκφράζει το σώμα μας. Ο ψυχικός μας όμως κόσμος, ο έσω άνθρωπος, δεν μάς ενοχλεί στον βαθμό που μάς ενοχλεί το φυσικό μας σώμα, με αποτέλεσμα η τροφή αυτή, το θέαμα, να μην το υπολογίζουμε ως αναγκαία αξία, η οποία όμως και αυτή συμβάλλει σημαντικά στην ισορροπία της ύπαρξής μας.

Η θέαση, το θέαμα του κόσμου και όσων συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, είναι ένας κύριος παράγοντας, από τον οποίο εξαρτώνται οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις μας. Διότι η θέαση μεταφέρει μέσα μας τις πληροφορίες του έξω κόσμου, που καθιστούν τον εγκέφαλό μας ικανό να διακρίνει μεταξύ πολλών πραγμάτων, και να κρίνει, και να εντοπίζει το συμφέρον σε σχέση με το επιζήμιο. Διότι εμείς θεωρούμε ως θέαμα μόνο τις κινηματογραφικές παραγωγές. Ωστόσο αυτό είναι το ανθρώπινο στοιχείο και όχι το στοιχείο της ζωής.

Διότι θέαση υπήρχε και πριν ανακαλυφθεί ο κινηματογράφος, και μάλιστα με καλύτερα αποτελέσματα. Διότι οι άνθρωποι από την εποχή της δημιουργίας τους έβλεπαν και παρατηρούσαν τον γύρω κόσμο, προσαρμόζοντας την συμπεριφορά και την ζωή τους στην εκάστοτε αληθή πραγματικότητα, και όχι όπως συμβαίνει με εμάς, που βλέπουμε θεάματα που δεν είναι πάντοτε αληθή, αλλά ανθρώπινες δημιουργίες για διάφορους σκοπούς.

Και αυτή η αλήθεια της θέασης, του θεάματος, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ατομική μας καθημερινότητα, διότι από αυτήν μαθαίνουμε και προσαρμόζουμε την δική μας πραγματικότητα, στην γύρω αλήθεια, ώστε να είμαστε συμβατοί και παραγωγικοί με την αλήθεια, και όχι με την φαντασία μας. Διότι η φαντασία δημιουργεί ανύπαρκτα φαντάσματα, ενώ η αλήθεια προσγειώνει τον άνθρωπο και τον καθιστά παραγωγικό και αποτελεσματικό.

Και ο Χριστός έθεσε το θέμα της θέασης σε υψηλότερη στάθμη αξιών σε σχέση με τις τροφές. Οι τροφές, είπε, καταλήγουν σε λίγες ώρες. Η θέαση, και γενικά η πληροφόρηση που φτάνει μέσα στον ψυχικό μας κόσμο, έχει μεγαλύτερη διάρκεια, άρα και  μεγαλύτερη αξία, μεταφέροντας μαθήματα, που μάς συνδέουν με την αλήθεια της ζωής και όχι με τις φαντασιώσεις μας. 

Η προστασία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, αλλά – νομίζω – και σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Χωρίς προστασία κάθε νεογέννητο πεθαίνει άμεσα, ή ταλαιπωρείται με επιπτώσεις στο προσωπικό του μέλλον, λόγω της έλλειψης της προστασίας τον καιρό που την είχε ανάγκη. Αυτός είναι ένας παγκόσμιος νόμος για την ζωή, η οποία στα πρώτα της στάδια έχει ανάγκη προστασίας, δηλαδή μέχρι να αποκτήσει την δυνατότητα της αυτοσυντήρησης και αυτοπροστασίας.

Διότι όλοι οι οργανισμοί που γεννιούνται πάνω στην γη, προέρχονται από ένα προστατευμένο περιβάλλον την περίοδο της κυοφορίας, άρα η εμφάνισή τους στο νέο περιβάλλον μετά την γέννηση, δημιουργεί προσβολές σε ένα αδύναμο οργανισμό, με κίνδυνο για την επιβίωσή του. Δηλαδή, δεν αρκεί η γέννηση, αλλά απαιτείται και η προστασία, ώστε να ολοκληρώνεται ο κύκλος της ζωής. Διαφορετικά το νεογέννητο πεθαίνει, και δεν υπάρχει τρόπος επαναφοράς στην ζωή.

Συνεπώς η προστασία δεν είναι θέμα συναισθηματικό, αλλά θέμα της πρακτικής επιβίωσης όλων των οργανισμών την πρώτη – και όχι μόνον – φορά που συναντά τους σκοπέλους της πραγματικής καθημερινής ζωής. Και αυτό είναι σπουδαίο ως στοιχείο, διότι από αυτό προκύπτει και ο στενός σύνδεσμος μεταξύ γονέων και τέκνων, μιλώντας μόνο για τους ανθρώπους, αλλά αντίστοιχα θέματα παρατηρούνται και στο ζωικό βασίλειο.

Οι γονείς μεριμνούν για την αναγκαία προστασία του νεογέννητου, και αυτό έχει διπλή συνέπεια. Από την μια την επιβίωση του τέκνου, και από την άλλη την ανάπτυξη του ισχυρού συνδέσμου με το νεογέννητο, το οποίο κληρονομεί αυτή την συνέπεια, για να την εφαρμόσει και στην δική του επόμενη γενεά των δικών του τέκνων. Έτσι η προστασία μετατρέπεται σε αγάπη, διότι η επαφή και η μέριμνα δημιουργεί σύνδεσμο εσωτερικού χαρακτήρα και όχι εξωτερικών συμφερόντων. Και αυτός ο εσωτερικός σύνδεσμος μετατρέπει το άτομο-γονέα σε προστάτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή και των δύο. Γονέων και τέκνων.

Αυτός ο σύνδεσμος είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης καθημερινότητας. Διότι μπορεί το παιδί να μην ακολουθήσει το επάγγελμα των γονέων, αλλά αυτό δεν μειώνει την επαφή και την αναγνώριση της προστασίας που είχε το τέκνο την πρώτη περίοδο της ζωής του. Και πάνω σε αυτή την αλήθεια της ζωής θεμελίωσε ο Χριστός όλη του την διδασκαλική αποκάλυψη: Ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, δεν είναι δημιούργημα μόνο, αλλά συνδέεται με τον γονέα του, με τον οποίο διαθέτει κοινά εξωτερικά χαρακτηριστικά, χωρίς όμως να ταυτίζεται κατά πάντα.

Διότι η ταύτιση και η ομοίωση απαιτεί μακρόχρονη σχέση, σε αντίθεση με την σύλληψη και την γέννηση, που αποτελούν στιγμιαίες ή σύντομες πράξεις. Η ανάπτυξη, η αύξηση του παιδιού, το μεγάλωμά του, είναι η περίοδος που το τέκνο μαθαίνει από τον γονέα του την πρακτική πλευρά, δηλαδή πώς να εφαρμόζει τους νόμους της φύσης, μέσα σε αυτούς και την αγάπη που προκύπτει από την προστασία, και να επιβιώνει κάτω από τις δύσκολες καταστάσεις της καθημερινότητας στην οποία εισέρχεται, παρακολουθώντας τους γονείς του. 

Η αποκάλυψη του Χριστού ότι ο δημιουργός του ανθρώπου είναι πατέρας έλυσε όλα τα ερωτήματα της ζωής, διότι παραπέμπει στην αναζήτηση και γνωριμία του δημιουργού, αλλά μέσα από την σχέση γονέα – πατέρα, και τέκνου. Οι αόριστες υποθέσεις για την δημιουργία του ανθρώπου αποτελούν φανταστικά κατασκευάσματα, που δεν λύνουν, αλλά περιπλέκουν τους κανόνες της αναγνώρισης της αλήθειας του κόσμου, βυθίζοντας το άτομο σε αδιέξοδα και ανασφάλεια. 

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε και στέλνουμε κάθε μέρα, έχουν σχέση με την προσωπική μας καθημερινότητα, και τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Όλα – κατά κανόνα – έχουν σχέση με την  προσωπική μας ζωή και καθημερινότητα, και σπάνια επεκτείνονται σε άλλους τομείς εκτός της προσωπικής μας ζωής. Δηλαδή, το κέντρο είναι πάντα το άτομό μας και όχι γενικά ο κόσμος και η κοινωνία των ανθρώπων.

Και μπορεί αυτό να μην γίνεται αντιληπτό μέσα στο καθημερινό μας τρέξιμο, ωστόσο αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια. Όλα – τα μηνύματα – περιστρέφονται γύρω από το δικό μας πρόσωπο και την προσωπική μας ζωή. Δηλαδή, με τόση κοινωνικότητα που διαθέτει πλέον κάθε άτομο – μερικοί άνθρωποι έχουν επαφές με πολλές δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπους καθημερινά – θα έπρεπε η ζωή μας να είναι μια ευτυχισμένη καθημερινότητα, αφού η επαφή με τους άλλους βοηθά στην αποφόρτιση του καθημερινού βάρους της προσωπικής μας ζωής.

Ωστόσο, όλοι βιώνουμε κάτι διαφορετικό. Η ευτυχία είναι σύμπτωση και όχι κανόνας, η ορατότητα του μέλλοντος δεν είναι στα επουράνια, αλλά πολλές φορές είναι “ορατότης μηδέν”, και αυτό δεν οφείλεται μόνο στους εξωγενείς παράγοντες – αφού και στις διακοπές ακόμη δεν αλλάζει η αίσθηση της ανεπάρκειάς μας, – αλλά στην έλλειψη επίγνωσης της αλήθειας, η οποία είναι το μόνο φάρμακο στην προσωπική μας αβεβαιότητα.

Διότι, γνώση έχουμε, επίγνωση δεν έχουμε σε επάρκεια, ώστε η γνώση να φέρνει και το αποτέλεσμα της ελευθερίας, αφού η ελευθερία του ατόμου δεν προέρχεται από τα αεροπλανοφόρα – αυτή η ελευθερία έχει άλλο χαρακτήρα, διότι και ελεύθεροι – με τα αεροπλανοφόρα να στηρίζουν την φυσική μας ελευθερία – τελικά δεν είμαστε, διότι η σκλαβιά, η δουλεία, όπως έλεγε ο Χριστός, δεν οφείλεται μόνον στους εξωγενείς παράγοντες, αλλά είναι – κυρίως – ατομική κατάκτηση μέσω της επίγνωσης της αλήθειας των πραγμάτων που μάς περιβάλλουν, και αφορούν τα μηνύματα που στέλνουμε και λαμβάνουμε.

Η σκλαβιά, δηλαδή, η δουλεία και υπακοή και υποταγή σε πρόσωπα και καταστάσεις που δεν συμφωνούν με τις δικές μου συνειδησιακές επιρροές, δεν είναι ζήτημα εξωτερικών μόνο παραγόντων, αλλά πρωτίστως είναι θέμα εσωτερικής δύναμης, η οποία να ισορροπεί το άτομο μεταξύ αναγκών και εφοδίων-ικανοτήτων αντίστασης, όχι σε ανθρώπους, αλλά σε καταστάσεις που επιβαρύνουν και δεν απελευθερώνουν τις περιοχές της προσωπικής μου επιθυμίας, με αποτέλεσμα, ενώ έχω όσα θέλω στην φυσική μορφή της καθημερινότητας, πολλές φορές αυτό δεν είναι αρκετό.

Διότι, η εσωτερική δύναμη του ατόμου  δεν επαρκεί για να αντισταθμίσει τις εξωτερικές ανάγκες, οι οποίες τελικά επηρεάζουν και τον εσωτερικό μου κόσμο με το αίσθημα της έλλειψης και του κενού, όχι στους λογαριασμούς της τράπεζας, αλλά στην επάρκεια των εσωτερικών μου δυνάμεων. Και αυτό ακριβώς ήρθε να εξηγήσει με την διδασκαλία του ο Χριστός.

Τα πράγματα που μάς περιβάλλουν και δημιουργούν τα μηνύματα της καθημερινότητας, είναι ένα μόνο θέμα. Υπάρχουν και άλλα, άπειρα θέματα, μη ορατά, και αυτά τα θέματα επισκιάζουν τον έσω άνθρωπο, τον ψυχικό μας κόσμο, δηλαδή, ο οποίος δεν συμβιβάζεται με την αδράνεια και την απάθεια και τις πρόχειρες ικανοποιήσεις, αλλά αναζητά το τέλειο για τον εαυτό του. Και αυτή η τελειότητα και η δική της αναζήτηση, είναι το κεντρικό τμήμα της διδασκαλίας του Χριστού, διότι μόνο μέσα από αυτή την επίγνωση του περιβάλλοντος – κοινωνικού και φυσικού – και του δημιουργού, το άτομο αυξάνει τις εσωτερικές του αντιστάσεις σε τροφές ανούσιες ή και δηλητηρισμένες.