Αρχεία για:2026

Στον καιρό του 21ου αιώνα το μήνυμα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απλή καθημερινότητα. Όλοι οι άνθρωποι στέλνουμε και λαμβάνουμε μηνύματα μέ το κινητό ή τον υπολογιστή μας, και αυτό γίνεται δεκάδες φορές την ημέρα – ή την ώρα – για χιλιάδες λόγους, επαγγελματικούς, φιλικούς, οικογενειακούς, κλπ. Και αυτή η καθημερινή μας πρακτική αποδεικνύει ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων δεν είναι μικρό πράγμα, διότι αντανακλά μια ανάγκη του ατόμου να επικοινωνήσει.

Μάλιστα τελευταία, ακόμη και οι εταιρείες επικοινωνούν με τους πελάτες, για πολλούς λόγους τους οποίους όλοι τους δοκιμάζουμε καθημερινά, ή ακόμη και οι κρατικές υπηρεσίες γνωρίζουν το ηλεκτρονικό μας στίγμα, και ειδοποιούν για χιλιάδες λόγους μαζί μας μέσω μηνυμάτων. Ενώ, δηλαδή, μέχρι πριν λίγα χρόνια έπρεπε το άτομο να εμφανιστεί στην αρμόδια υπηρεσία ή το αρμόδιο κατάστημα, σήμερα πλέον αρκεί ένα μήνυμα στο κινητό ή τον υπολογιστή, για να γίνει η ίδια συναλλαγή.

Άρα, όλοι δοκιμάζουμε μια νέα πρακτική, η οποία έχει τα ίδια αποτελέσματα, αλλά είναι πιο συμφέρουσα, διότι εξοικονομούμε χρόνο και κόπο, και αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να μας πουν κάτι. Αρκεί ένα μήνυμα στο κινητό, ακόμη και δύο λέξεις για να κατανοήσουμε τον λόγο της επικοινωνίας. Και αυτή είναι σπουδαία ένδειξη, ότι κάτι έχει αλλάξει στην πρακτική μας καθημερινότητα, αφού για την ίδα ανάγκη έχουμε εφεύρει άλλους τρόπους, πιο πρακτικούς και οικονομικούς – σε χρόνο και σε δαπάνες – για να καλύπτουμε τις καθημερινές μας ανάγκες.

Και αυτή η αλλαγή των εξωτερικών δεδομένων, δίνει το “μήνυμα” και για αλλαγή στην νοοτροπία μας, σε όσους από εμάς αναζητούμε στηρίγματα στην πίστη. Οι παλαιότερες πρακτικές στα ζητήματα αυτά έχουν αρχίσει να δημιουργούν αναπάντητα – πολλές φορές – ερωτήματα, για το τί πιστεύω και γιατί το πιστεύω. Η συντόμευση των συναλλαγών μας, οτιδήποτε και αν αφορούν αυτές, δηλαδή είτε πρόκειται για μια φιλική επικοινωνία, είτε πρόκειται για επαγγελματική ανάγκη, δίνουν το στίγμα των αλλαγών που έχουν ήδη επέλθει στην πρακτική καθημερινή μας ζωή.

Και αυτό δεν μπορεί να είναι αμελητέο ζήτημα, για όσους επιδιώκουν να κατανοήσουν την σχέση τους με το αντικείμενο της πίστης τους, δηλαδή το Ιερό Πρόσωπο στο οποίο καταφεύγουν για βοήθεια, και στην διαχείριση αυτής της γνωριμίας, αφού κάθε πίστη έχει ανάγκη, εκτός από το φυσικό πρόσωπο που την επικαλείται, να υπάρχει και ένα ιερό πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται η πίστη του ατόμου που το αναζητά.

Δηλαδή, δεν πρόκειται για αέρα, αλλά από την μια πρόκειται για μια εσωτερική λειτουργία του ατόμου που αναζητά στήριγμα, αλλά και από την άλλη έχει και ένα Ιερό Πρόσωπο, στο οποίο απευθύνεται η πίστη του. Το θέμα που μπορεί να απασχολεί ένα άτομο είναι απόλυτα προσωπική του υπόθεση και δεν χρειάζεται καμία διευκρίνιση. Το αντικείμενο, δηλαδή το Ιερό Πρόσωπο, καθένας επιλέγει το πρόσωπο που κατά την δική του γνώμη μπορεί να δώσει την απάντηση στο ζήτημα που τον απασχολεί.

Η σύνδεση με το Ιερό Πρόσωπο, είναι εσωτερική λειτουργία κάθε ατόμου, και κανείς δεν μπορεί να υπεισέλθει στον χώρο αυτό, αφού πρόκειται για την συνείδηση του ατόμου και όχι για κοινωνική εικόνα σχολιασμού. Και ο Χριστός σε αυτό ακριβώς το σημείο της προσωπικότητας του ατόμου έθεσε την βάση της διδασκαλίας του: την ατομική μας συνείδηση, η οποία και αντανακλά τον εσωτερικό κόσμο, αλλά και το κοινωνικό μας περιβάλλον, μαζί με την ανάγκη, για την οποία προσφεύγουμε κάθε φορά σε αναζήτηση λύσεων. 

Τα τρόφιμα είναι το πρώτο θέμα, στο οποίο αντιμετωπίζουμε την αλλοίωση, γιατί ξέρουμε ότι εάν δεν προσέξουμε θα το πληρώσουμε με πόνους, και ίσως όχι μόνο. Ωστόσο, όλοι κατανοούμε ότι δεν αλλοιώνονται μόνο οι τροφές όταν περάσει ο χρόνος που αντέχουν, αλλά αλλοιώνονται και άλλα πράγματα, όπως είναι το ίδιο μας το σώμα, το οποίο, ενώ στην νεότητα έχει ένα χαρακτήρα, όσο περνούν τα χρόνια, αυτός ο χαρακτήρας του σώματος αλλοιώνεται – φευ! – και μάλιστα χωρίς το θέλουμε, ανεχόμαστε αυτή την αλλοίωση, κάνοντας υπομονή, και μόνο οτιδήποτε μπορεί να το βελτιώσουμε εξωτερικά, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Όμως η αλλοίωση είναι αλλοίωση, και δεν αλλάζει ο χαρακτήρας και οι συνέπειες από αυτήν, όσο και αν προσπαθούμε εμείς να την αγνοήσουμε. Στο τέλος η αλλοίωση οδηγεί σε μεγαλύτερη αλλοίωση και συνέπειες, και τελικά οδηγεί και στον θάνατο, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι!

Ωστόσο αυτά είναι μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα της αλλοίωσης της ζωής. Διότι υπάρχουν και οι εσωτερικοί μηχανισμοί που την προκαλούν, και αυτούς τους μηχανισμούς προσπαθούμε όλοι να κατανοήσουμε, προκειμένου να επιβραδύνουμε την αλλοίωση, όπως γίνεται με τα ψυγεία του σπιτιού μας, όπου φυλάσσουμε τα τροφιμα για να διατηρηθούν σε μεγαλύτερο χρόνο κατάλληλα για την τροφή μας.

Και επειδή αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι το πρακτικό τμήμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, όσοι έχουμε ενδιαφέρον και για την ψυχική μας υγεία, δηλαδή ο εσωτερικός μας κόσμος να μην είναι έρμαιο κάθε ανοησίας που κάθε κατεργάρης θέλει να μας πουλησει ως υγιεινή διατροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου, όσοι ενδιαφερόμαστε και για αυτή την υγεία, αναζητούμε τρόπους να την διατηρήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου σε κατάσταση υγιεινή, ώστε και οι σκέψεις, και οι υπολογισμοί, και οι επιλογές μας για τα καθημερινά μας ζητήματα, να μην στηρίζονται σε πρακτικές και αλλοιωμένες ουσίες που έχουν ήδη λήξει και είναι επικίνδυνες για την ζωή μας, αλλά να εφευρίσκουμε τρόπους να διατηρούμε και αυτά τα στοιχεία που τροφοδοτούν τον εσωτερικό μας οργανισμό, δηλαδή τον έσω άνθρωπο, να είναι κατάλληλα για αυτήν την διατροφή μας.

Με λίγα λόγια, όπως επιλέγουμε την τροφή και την προστατεύουμε να μην αλλοιωθεί γιατί θα καταστεί επικίνδυνη για την υγεία μας, έτσι και οι πληροφορίες με τις οποίες σιτίζεται ο εσωτερικός μας άνθρωπος, πρέπει να μην έχουν λήξει, διότι η παρουσία και η χρήση τους μπορεί να επιφέρει και αλλοιώσεις στον εσωτερικό μας κόσμο, Δηλαδή, μπορεί να καταστήσει τμήμα του εσωτερικού μας κόσμου ασθενές, με κίνδυνο μεγαλύτερης μόλυνσης, εάν δεν λάβουμε τα μέτρα μας.

Είναι λοιπόν φυσικό, όσοι ενδιαφερόμαστε να διατηρήσουμε την πίστη που αποτελεί το κυριότερο στοιχείο στήριξης του εσωτερικού μας κόσμου, να μην αρκούμαστε μόνο στις εξωτερικές πληροφορίες όταν αυτές συσκευάστηκαν, αλλά να δοκιμάζουμε και την οσμή, και την εικόνα που αυτές παρουσιάζουν, προκειμένου τα μεν προφανή να μην τα καταναλώνουμε, ενώ τα πιο σοβαρά να τα θέτουμε σε κατάσταση καλής διατήρησης για το μέλλον. Κατά την διδασκαλία του Χριστού, η αλλοίωση είναι τόσο επικίνδυνη, που αποτελεί τον πλέον κατάλληλο τρόπο για να χάσουμε την εσωτερική μας υγεία, και να βρεθούμε σε κατάσταση ατροφίας του εσωτερικού μας κόσμου, ή και σε κατάσταση σήψης, εφόσον κάνουμε λάθη στην προσωπική μας καθημερινή διατροφή. 

Τα όρια του φυσικού σύμπαντος είναι ακόμη ανεξερεύνητα και ανεξιχνίαστα. Μάλιστα, η γνώση μας για τον φυσικό κόσμο περιορίζεται – λένε οι ειδικοί – στο πέντε τοις εκατό του προσδοκώμενου συνόλου, δηλαδή 5%. Αυτό απηχεί την φτώχεια μας και την έλλειψη, άρα και το κενό που υπάρχει ανάμεσα στην δική μας θέση και στην επίγνωση της αλήθειας των πραγμάτων  που μάς περιβάλλον και εμεις τα αγνοούμε, εν συνόλω ή εν μέρει.

Και αυτή η προσδοκία για την κάλυψη της απόστασης μεταξύ της αναγκαίας γνώσης για την καθημερινότητα και της ουσιαστικής αλήθειας της πληρότητας, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, στο οποίο όλοι οι άνθρωποι, εκόντες άκοντες, πορευόμαστε, προκειμένου να μην μείνουμε πίσω ή παραρρυωμεν. Αυτή πραγματικότητα αναγκάζει το άτομο να μένει δραστήριο, να αγωνίζεται για να κατανοήσει τις επερχόμενες ή ακόμη και τις υφιστάμενες αλλαγές, διότι πιέζεται από τα γεγονότα, μέσα στα οποία βλέπει ή νιώθει την ζωή του να απειλείται από το περιβάλλον, κυρίως των κοινωνικών περιπλοκών.

Άρα, το άτομο παλεύει μέσα στην καθημερινότητα, από την μια να συνειδητοποιήσει την παρούσα συγκυρία, και από την άλλη να προετοιμαστεί για όσα δεν βλέπει ακόμη, αλλά είναι βέβαιο ότι θα έρθουν ως αλλαγές στην προσωπική μας καθημερινότητα, και όποιος βρεθεί προετοιμασμένος, αυτός θα υποστεί τις μικρότερες ζημιές από τις μεταβολές που θα συντελεστούν στο δικό του χώρο και χρόνο.

Και όλοι κατανούμε ότι η υφιστάμενη σήμερα γνώση μας μπορεί να φαίνεται επαρκής, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτό σε λίγο θα μετατραπεί σε έλλειψη, λόγω των μεγάλων απαιτήσεων του επερχόμενου μέλλοντος. Και αυτή η πραγματικότητα που δεν είναι ορατή αλλά είναι εγγύς, δημιουργεί το άγχος και στρέφει την προσοχή μας στην εξερεύνηση και εξιχνίαση, όχι μόνον των φυσικών μας ορίων σε χώρο και χρόνο, αλλά στρέφει την προσοχή μας σε ακόμη μεγαλύτερη διάσταση εξιχνιάσεων, πέραν του ορατού και αισθητού, δηλαδή στον χώρο που μόνο η πίστη μπορεί να εξιχνιάσει πράγματα μη ορατά ακόμη με τα φυσικά μας αισθητήρια.

Και αυτό το στοιχείο της πίστης βρίσκεται μέσα μας σε ύπνωση, μέχρι να φτάσει η στιγμή της ανάγκης, η οποία και θα τροφοδοτήσει την μετάβαση του ατόμου από την αδιαφορία, την αδράνεια και την απιστία, στον χώρο της έρευνας και της εξερεύνησης πραγμάτων που δεν είναι ορατά μεν, αλλά είναι βέβαιο ότι υπάρχουν. Και η καλλιέργεια της πίστης δεν είναι θέμα των άλλων, αλλά είναι ένα προσωπικό ζήτημα, που απαιτεί την συνέργεια πολλών πραγμάτων, με κέντρο την θέληση του ατόμου.

Όταν το άτομο θέλει, μπορεί. Όσο περισσότερο θέλει, τόσο περισσότερο μπορεί. Όσο μπαίνει στον χώρο του προβληματισμού και της εξιχνίασης των ανισοτήτων, τόσο οι προβληματισμοί του βρίσκουν βάση απαντήσεων. Διότι, τα μη ορατά δεν είναι μετρήσιμα με το ανθρώπινο μόνο μέτρο. Αφορούν και διαστάσεις και μεθόδους πέραν των φυσικών, οι οποίες μπορεί να μην καταργούνται, αλλά ενσωματώνονται στο νέο κάθε φορά περιβάλλον των προσωπικών μας αναζητήσεων.

Και εδώ η υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού δίνει τις απαντήσεις. Όχι μυστηριακά, αλλά πρακτικά μέσα από τα ερωτηματικά που δημιουργούνται από το κάθε άτομο μέσα από τα γεγονότα της προσωπικής του καθημερινότητας. Ο Χριστός δεν ήρθε να φέρει μυστήρια, αλλά ήρθε να εξηγήσει τα μυστήρια που θέτει η προσωπική μας εμπειρία μέσα από τα αδιέξοδα και τις συμπληγάδες της προσωπικής μας καθημερινότητας. 

Τα ουράνια σώματα ήταν πάντα γνωστά, γιατί ήταν ορατά με το γυμνό μάτι. Ωστόσο αυτό, φαίνεται, ότι δεν είναι πλέον αρκετό. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πλέον, αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε κάτι περισσότερο για αυτά τα ουράνια σώματα, τα οποία τα παρακολουθεί η ανθρωπότητα ήδη από την εμφάνιση του ανθρώπου, αλλά τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η παρουσία τους δεν είναι μόνο διακοσμητική, αλλά έχουν κάποιο προορισμό που βρίσκονται εκεί, και αυτός ο λόγος πρέπει να διερευνηθεί, αφού πιθανόν θα ωφεληθεί όλη η ανθρωπότητα άμεσα ή έμμεσα.

Έτσι τους δύο τελευταίους αιώνες άρχισε η μελέτη των γαλαξιών και των ουρανίων σωμάτων γενικότερα, διότι έγινε κατανοητό ότι η παρουσία τους εκεί πρέπει να έχει κάποια σημασία και για μάς. Δεν αρκεί μόνο ότι έχουμε φως και προσανατολισμό, αλλά αρχίζουμε να εκτιμούμε και άλλες παραμέτρους και θέματα, τα οποία δεν μάς απασχολούσαν μέχρι τώρα.

Ωστόσο οι γαλαξίες ήταν εκεί εδώ και χιλιάδες χρόνια, τους βλέπαμε, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να τους πλησιάσουμε για να μάθουμε τα μυστικά – όσα μπορούμε να κατανοήσουμε – που κρύβουν και αφορούν την δική μας καθημερινή ζωή. Διότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο φαγητό και καλοπέραση, αλλά έχει και ερωτήματα για την ζωή, πολύ περισσότερα από ότι αφορά την εξεύρεση της τροφής.

Απασχολεί τον άνθρωπο ο λόγος της ύπαρξής του, οι αιτίες που προκαλούν τις ασθένειες, ο λόγος που το άτομο πεθαίνει και κανένας δεν έχει μείνει πίσω μέχρι σήμερα, η κοινωνική αδικία, και χιλιάδες άλλα θέματα, τα οποία δεν σχετίζονται με την τροφή, αλλά αποτελούν θεμελιακά ερωτήματα για την ζωή και τον λόγο της παρουσίας μας πάνω στον πλανήτη.

Η έμφυτη ανησυχία του ατόμου για το μέλλον, η αγανάκτηση για τα αδιέξοδα, το άγνωστο μέλλον, που ενώ ξέρουμε ότι θα έρθει, κανείς δεν το ξέρει, και χιλιάδες άλλα ερωτήματα πλανώνται σιωπηρά μέσα στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων καθημερινά, και κανείς δεν μπορεί να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση που να καλύπτει όλες τις ανησυχίες. Όχι – ίσως – γιατί δεν υπάρχουν απαντήσεις, αλλά κάθε απάντηση δεν καλύπτει και όλες τις ανάγκες της ατομικής μας συνείδησης, διότι διαφέρει η μία συνείδηση από την συνείδηση ενός άλλου ατόμου.

Καθένα πρόσωπο πάνω στην γη είναι μοναδικό, και αυτό φέρνει τους μεγάλους προβληματισμούς. Κανείς δεν μπορεί να δώσει μια απάντηση ικανοποιητική για όλους, γιατί ο αποδέκτης διαφέρει, και η κατανόηση της απάντησης είναι – πολλές φορές – και συνάρτηση του τόπου και χρόνου, αλλά και της ωριμότητας που βιώνει το κάθε άτομο την ώρα της απάντησης.

Η προσπάθεια του Δαίδαλου και του Ίκαρου να πετάξουν για να ελευθερωθουν, αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος εδώ και χιλιάδες χρόνια κατανοούσε την αξία της ελευθερίας μέσω του ουρανού και της πτήσης πάνω από την γήινη επιφάνεια. Έψαχνε τρόπους για να εμπλουτίσει τις δυνάμεις του, ώστε να πετύχει την απελευθέρωσή του από τις γήινες παγίδες.

Αυτή την τακτική ακολούθησε και ο Χριστός με την διδασκαλία του. Δεν αρκέστηκε στην κριτική της κακής κατάστασης του ατόμου και της κοινωνίας, αλλά υπέδειξε τον ουρανό ως καταφύγιο απαντήσεων μέσω της πίστης στην ανάσταση  και την αιωνιότητα. “Ως εν ουρανώ και επί της γης”, είναι η φράση κλειδί που οδηγεί το άτομο σε αναζητήσεις, όχι μόνο για βελτίωση της προσωπικής του καθημερινότητας, αλλά και για εξερεύνηση άλλων γαλαξιών, που θα αποκαλυφθούν στο μέλλον, αλλά ήδη υπάρχουν και δίνουν νερό στους διψασμένους για δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά. 

Η αλυσίδα της διατροφής μας είναι γνωστή. Ο άνθρωπος καταναλώνει στερεές τροφές και νερό, αλλά όλα έχουν μια προέλευση και τίποτα δεν είναι μόνο του πάνω στην γη, αλλά συνδέεται υπαρξιακά με όλα ή με μερικά από τα άλλα στοιχεία της γης. Τα χόρτα θέλουν νερό, τα ζώα καταναλώνουν τα χόρτα και το φυτικό βασίλειο, και ο άνθρωπος καταναλώνει τα πάντα, για να μπορέσει να επιβιώσει και να εκτελέσει το καθημερινό του έργο.

Άρα, όλα συνδέονται, κανένα στοιχείο δεν είναι απολύτως ανεξάρτητο, και όλα καταλήγουν στον άνθρωπο άμεσα ή έμμεσα, προκειμένου το άτομο να κάνει το δικό του τελικό έργο “συμπράττοντας” με όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή το φυτικό και το ζωικό βασίλειο. Και αυτή είναι η αλήθεια της ατομικής μας ζωής, ανεξάρτητα από τις προσωπικές μας προτιμήσεις στα ζωικά ή τα φυτικά παρασκευάσματα.

Αυτό αποδεικνύει ότι όλα, μηδενός εξαιρουμένου, συνδέονται με τον άνθρωπο και κάθε ένα ξεχωριστό δημιούργημα τον προμηθεύει με τον δικό του ρόλο, για την επιβίωση του ανθρώπου πάνω στην γη. Άρα, τα logistics του δημιουργού δεν είναι αποσπασματικά και ανεξάρτητα, όπως εμείς τα θεωρούμε πολλές φορές, αλλά το ένα εξαρτάται από το άλλο, και στο τέλος ο άνθρωπος είναι εξαρτημένος, κατά την έννοια της επιβίωσης, από τα πάντα, δηλαδή όλα τα δημιουργήματα που υφίστανται πάνω στην γη.

Και αυτό είναι καταπληκτικό. Διότι η επιβίωση δεν είναι μόνο καλοπέραση, υπογραμμίζω την λέξη καλοπέραση, αλλά είναι και κατανόηση και μέριμνα για το μέλλον, δηλαδή για την επιβίωση των πάντων, αφού τα πάντα συνιστούν και αποτελούν την βάση ή τις βάσεις για την επιβίωση του ανθρώπου, ο οποίος φέρει και την ευθύνη της διαχείρισης όλων αυτών των βάσεων της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε τον δικό μας ρόλο ως άνθρωποι, αλλά συμπράττουμε προς το καλύτερο, δηλαδή να κατανοήσουμε καλύτερα τους ρόλους κάθε δημιουργήματος, ώστε και εμείς – ως δημιούργημα – να εκτελούμε το δικό μας τον ρόλο για την επιβίωση.

Και αυτό αποτελεί την βάση της ζωής. Δηλαδή, η κατανόηση του ρόλου του ατόμου μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα για την επιβίωση. Χωρίς χόρτα δεν μπορούν να ζήσουν τα ζώα, και χωρίς  όλα αυτά – χόρτα και ζώα – ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει. Και για τους ανθρώπους της πίστεως, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε και για την επέκεινα του φυσικού μας ορίου ζωή, ξέρουμε ότι αυτό αποτελεί την στοιχειώδη αποδοχή. Ότι, δηλαδή, το άτομο δεν υπάρχει – άρα κατά συνέπεια και η κοινωνία των ανθρώπων – και αυτό αποτελεί την βάση της κατανόησης της διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος δεν δίδαξε πώς να εξοντώνουμε καλύτερα τα ζώα και τα φυτά, αλλά δίδαξε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής, υποδεικνύοντας την δική τους λειτουργία ως παράδειγμα και για την δική μας επιστήμη.

Υπέδειξε την αξία και την τελειότητα των χόρτων που φυτρώνουν στα χωράφια, και των δέντρων που παράγουν τους καρπούς για την δική μας επιβίωση, όχι για να υποδείξει την αξία της χορτοφαγίας, αλλά για να κατανοήσουμε την μέριμνα, τα logistics του δημιουργού, τα οποία και αποτελούν την τελειότερη έκφραση επάρκειας για όλη την ανθρωπότητα από την εμφάνισή της ως καταβολή του κόσμου μέχρι σήμερα. Αυτή δεν είναι απλή πρόνοια ενός δημιουργού, αλλά είναι η τελειότερη έκφραση της αγάπης και του ενδιαφέροντος για την ζωή και την επιβίωση του δημιουργήματος. Ο δημιουργός δεν μερίμνησε μόνο για την ωραιότητα και την λαμπρότητα, αλλά και για την ύπαρξη και λειτουργία όλων των κανόνων που συνιστούν την ατομική και κοινωνική μας επιβίωση.