Αρχεία για:2026

Το βάθος του φυσικού μας σύμπαντος είναι άγνωστο ακόμη, αλλά το τμήμα του που γνωρίζουμε σήμερα,  οπωσδήποτε είναι μεγαλύτερο από αυτό που ήταν γνωστό μέχρι τον 20ο περίπου αιώνα. Τώρα πλέον με τα σύγχρονα μηχανήματα, το ανθρώπινο μάτι φτάνει σε διαστάσεις αδιανόητες για τους προηγούμενους αιώνες, αφού πλέον οι αποστάσεις μεταξύ των πλανητών δεν υπολογίζονται με μέτρα ούτε χιλιόμετρα, αλλά με αποστάσεις ετών φωτός.

Δηλαδή, τώρα μια τιμή μεγέθους απόστασης μεταξύ των πλανητών, υπολογίζεται με την απόσταση που διανύει το φως, δηλαδή τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο! Και είναι φυσικό η ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα να μην είναι σε θέση να αφομοιώσει όλες αυτές τις νέες πληροφορίες, οι οποίες δεν έχουν ουδεμία σχέση με τα φυσικά ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Αυτή, δηλαδή, η νέα διάσταση του σύμπαντος με τους πλανήτες, δεν οφείλεται στο ότι ξαφνικά οι πλανήτες πήγαν μακριά, αλλά απλούστατα, εμείς τώρα καταφέραμε να αποκτήσουμε αυτή την καλύτερη εικόνα για το σύμπαν, μέσα στο οποίο όλοι κατοικούμε.

Επομένως στην δική μας εποχή ο κόσμος έχει “αλλάξει”. Όχι γιατί άλλαξε κάτι μέσα στην φύση, αλλά γιατί εμείς κάναμε ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια που περιβάλλει την ζωή μας. Και αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, στο μάθημα για την κατανόηση της αλήθειας. Όσο περισσότερο αναζητούμε την αλήθεια που βρίσκεται γύρω μας, και θυσιάζουμε κόπους και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί, τόσο καλύτερα κατανοούμε το κόσμο μας. Και αυτός δεν είναι ένας ξένος κόσμος, αλλά είναι ο δικός μας κόσμος, ο γείτονας, με τον οποίο συμβιώνουμε και τα οκτώ δισεκατομμύρια του πλανήτη μας σήμερα.

Και αυτό δηλώνει ότι το παγκόσμιο πλανητάριο μάς προκαλεί να το εξερευνήσουμε, όχι μόνο για να κατανοήσουμε την άβυσσο που μάς περιβάλλει, αλλά για να μάθουμε να ανοίγουμε τα μάτια μας στην αλήθεια. Η οποία μπορεί να είναι αβυσσαλέα, αλλά δεν παύει αυτή να μας περιβάλλει και να μάς προκαλεί να την γνωρίσουμε. Μάλιστα, όσοι πιστεύουν στην διδασκαλία του Χριστού, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η μελλοντική μας ζωή δεν είναι μέσα στα πλανητικά συστήματα αυτού του κόσμου, αλλά έχει τοποθετηθεί από τον Δημιουργό σε άλλες άγνωστες για την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα διαστάσεις, τις οποίες καλούμαστε να γνωρίζουμε καθημερινά όλο και καλύτερα.

Διότι η ζωή, όπως εξήγησε ο Χριστός, δεν είναι μόνο αυτή που βιώνουμε εδώ πάνω στον πλανήτη γη, αλλά συνεχίζεται σε άλλη διάσταση χώρου και χρόνου, εκεί που ο ίδιος ο Χριστός “μετακόμισε” μετά την “τιμητική” φιλοξενία που του επιφυλάξαμε εμείς με την παραπομπή του σε δίκη υποκρισίας, διότι η δική του διδασκαλία δεν χωράει μέσα στον μικρό δικό μας πλανήτη που πλανάται ανάμεσα στην φιλοδοξία, την φιλαργυρία και την πλεονεξία, στα πλαίσια μιας άμετρης αδικίας έναντι της αλήθειας.

Η υγιής διδασκαλία του Χριστού άνοιξε αυτούς τους ορίζοντες πέρα από την δική μας μιζέρια, που βγαίνει μέσα από την πίκρα της αποτυχίας. Ο ίδιος έδειξε ότι υπάρχει και άλλο πλανητικό σύστημα, στο οποίο κατοικεί Δικαιοσύνη. Η προσωπική αγάπη για την αλήθεια όσο μεγάλη και δύσκολη και αν είναι, είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει το επόμενο βήμα της ατομικής πορείας, που είναι δύσκολη, αλλά στο τέλος φέρνει το άτομο μακριά από την στενότητα αυτού του πλανήτη. Τα έτη φωτός δεν είναι για να θαυμάζουμε. Είναι για να κατανοούμε την πορεία μακριά από την θλίψη και την αποτυχία της ημέρας. 

Η  λέξη “προοπτική” έχει σχέση με την όραση του ανθρώπου, δηλαδή με αυτό που μπορεί να δει το άτομο με τα μάτια του ή να υποπέσει με κάποιο τρόπο στην αντίληψή του. Και τα “οπτικά” καταστήματα, δηλαδή αυτά που διαθέτουν τα γυαλιά για την βελτίωση της όρασής μας, επιβεβαιώνουν ότι ξέρουμε την λεξη “οπτικά”, άρα η σύνθετη λέξη “προ-οπτική” είναι απόλυτα κατανοητή για την γλώσσα μας, και δηλώνει κάτι που  θεωρώ ότι θα δω με τα μάτια μου στο μέλλον, ή σε κάθε περίπτωση θα συμβεί στο μέλλον.

Αυτό είναι το γενικό νόημα της “προοπτικής”. Και για τους Χριστιανούς, αυτό είναι κάτι παρόμοιο με την προφητεία, η οποία υπάρχει μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Με λίγα λόγια, πρόκειται για Ελληνική λέξη, όπου πλέον το μέσον δεν είναι ο λόγος, ( από το ρήμα λέγω), αλλά το όραμα (από το ρήμα ορώ, βλέπω), δηλαδή αυτό που βλέπει κάποιος, χωρίς ωστόσο αυτή η διαφορά να παίζει και σπουδαίο ρόλο στην σύγχρονη εκδοχή και χρήση της λέξης προοπτική. Επομένως, η λέξη προοπτική δηλώνει κάτι για το μέλλον, και νομίζω ότι αυτή η έννοια είναι απόλυτα συνυφασμένη με την καθημερινή μας ζωή, αφού καθένας και καθεμιά προσπαθεί να επιβιώσει όχι μόνο για το σήμερα – αυτό εννοείται, αλλά και για το μέλλον.

Και στα πλαίσια αυτής της λογικής του ενδιαφέροντος για το προσωπικό μας μέλλον, κάθε άτομο μεριμνά και για το αύριο, άσχετα αν δεν το κατανοούμε στην πραγματικότητα. Διότι το θέμα δεν είναι το αύριο ή το μακρινό μέλλον, αλλά η προοπτική της ζωής μας, δηλαδή τι μπορώ να κάνω σήμερα, το οποίο θα βοηθήσει και στο μέλλον, ή τουλάχιστον δεν θα με αποκλείσει από το μέλλον. Και αυτή η πρακτική αλήθεια της καθημερινής μας ζωής δεν είναι αποκομμένη από την αλήθεια της ζωής μας.

Διότι θέλουμε όλοι και όλες να ζήσουμε καλά σήμερα, αλλά θα θέλαμε – αν μπορούσαμε – να εξασφαλίσουμε και με τον καλύτερο τρόπο και το μέλλον μας, όχι μόνο το εγγύς, αλλά και το απώτερο και απώτατο, και εμείς οι Χριστιανοί “ντεμεκ” και το αιώνιο (!), αν και στην πράξη φαίνεται ότι αυτό δεν το λαμβάνουμε και πολύ στα σοβαρά υπόψη μας, αν κρίνει κανείς από τις υπερβολές που όλοι διαθέτουμε στην καθημερινή μας πρακτική, από το πάθος για την άκρατη καλοπέραση, μέχρι την κατάκτηση του διαστήματος διότι η γη δεν είναι πλέον επαρκής χώρος για να ζήσει κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος ! Άρα η προοπτική δεν είναι ένας κενός όρος, αλλά είναι το “δόγμα” με το οποίο κτίζουμε την προσωπική μας ζωή, και για όσους έχουν και απογόνους, και την ζωή των απογόνων τους, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τις προοπτικές, δηλαδή τί θα συμβεί αύριο ή στο μέλλον.

Και η διδασκαλία του Χριστού στο σημείο αυτό είναι απόλυτη. Δεν είπε να μην φροντίζετε το σήμερα ή το μέλλον σας, αλλά να μην ξεχνάτε την αλήθεια. Ότι δηλαδή δεν θα ζήσετε εσείς αιώνια πάνω στην γη, αλλά και όσα συγκεντρώνετε πάνω στην γη για τους απογόνους σας, θα πρέπει να υπακούν στην λογική της αυτάρκειας και όχι της άκρατης πλεονεξίας. Διότι η πλεονεξία αφαιρεί τμήματα της προσωπικής ζωής σήμερα – γιατί δεν ξέρω τι να κάνω όσα έχω και βαραίνουν την ζωή μου – αλλά και διότι δεν ξέρω το μέλλον. Η προοπτική δεν υποτιμά το μέλλον, αλλά το θέτει μέσα στα πλαίσια της κοινής λογικής. 

Τον 21ο αιώνα και ιδιαίτερα στις μέρες μας η λέξη ενέργεια είναι συνώνυμη με την καθημερινή μας ζωή. Τίποτα δεν κάνουμε χωρίς να απαιτείται ενέργεια, από την οποία παράγεται η δύναμη που χρειαζόμαστε. Και μπορεί αυτή η ενέργεια και η  δύναμη που παράγεται από αυτήν να περνά στα “ψιλά”, όμως όταν έρχονται οι λογαριασμοί της ενέργειας καταλαβαίνουμε πολύ καλά τον ρόλο της ενέργειας, αλλά και το κόστος που αυτή έχει για τις πρώτες ύλες και την παραγωγή της ενέργειας.

Διότι τώρα πλέον, δεν είναι αρκετή για τις ανάγκες μας μόνο η φυσική ενέργεια, του αέρα, του ήλιου, των ανθρώπινων δυνάμεων, αλλά οι ανάγκες για περισσότερη δύναμη, άρα και ενέργεια για να παραχθεί από τις πρώτες ύλες, είναι η καθημερινή έγνοια όλων των υπευθύνων του κόσμου. Ωστόσο αυτό το στοιχείο της παγκόσμιας ανάγκης σε πρώτες ύλες για την παραγωγή της ενέργειας είναι έξω από την προσωπική μας ζωή, αν βέβαια εξαιρέσουμε το κόστος, το οποίο πολλές φορές φτάνει την ζωή μας σε επίπεδα άγχους. Και αυτό δεν είναι το πιο σοβαρό.

Οι κίνδυνοι από τους οποίους μπορεί να στερηθούμε την ενέργεια λόγω της προμήθειας των πρώτων υλών, μεταβάλλουν την προσωπική μας ζωή σε αγωνία και προσδοκία για το μέλλον, αφού όλοι πλέον ζούμε με την αδήριτη ανάγκη για πρώτες ύλες και ενέργεια. Και φυσικά το ζήτημα δεν είναι καινούριο, διότι ανέκαθεν ο άνθρωπος αναζητούσε τρόπους να έχει στην διάθεσή του περισσότερη ενεργητική δύναμη, για να την αξιοποιεί στην δική του καθημερινότητα. Αυτός ήταν ο λόγος που εξημερώθηκαν τα άγρια ζώα, αυτός ήταν ο λόγος που χρησιμοποιήθηκε ο άνεμος και το νερό για κίνηση, και γενικά μέχρι και πριν λίγους αιώνες οι άνθρωποι αναζητούσαν τρόπους να ανακαλύψουν περισσότερη ενέργεια μέσα από τα υλικά της φύσης.

Και αυτό το στοιχείο, το οποίο δεν είναι αμελητέο στοιχείο αλλά είναι συστατικό της προσωπκής μας καθημερινής ζωής και πραγματικότητας, το ανέφερε πρώτος ο Χριστός, όταν μάς υπέδειξε – τότε σε εκείνους σήμερα σε μάς – να παρατηρήσουμε τα κρίνα του αγρού, τα οποία δεν διαθέτουν μηχανές και παρατηρήσιμους μηχανισμούς για να αναπτυχθούν, αλλά, όπως ο ίδιος εξήγησε, η γη αυτόματα αποδίδει την δύναμη της ανάπτυξης, δηλαδή η γη διαθέτει την αναγκαία ενεργητική δύναμη, με την οποία μεταβάλλονται τα συστατικά της γης σε χόρτο και ζωή για το ζωικό βασίλειο.

Με λίγα λόγια, η ενέργεια που έχουμε ανάγκη ήταν γνωστή στον δημιουργό, όταν εκείνος δημιούργησε τον κόσμο και όσα βρίσκονται μέσα σ’ αυτόν, και μάλιστα μερίμνησε για εκατομμύρια χρόνια αυτή η ενέργεια να μην έχει λείψει ποτέ πάνω από την γη, αλλά να διατηρείται στο πέρασμα του χρόνου, και να τροφοδοτεί κάθε μορφή ζωής και κίνησης πάνω στον πλανήτη μας. Διότι όλα χρειάζονται δύναμη, και η δύναμη παράγεται από την ενέργεια και τις πρώτες ύλες. Και το ξέρουμε καλά από την προσωπική μας ζωή καθημερινά.

Χρειαζόμαστε νερό και τροφή μαζί με το οξυγόνο, για να διατηρηθούμε στην ενεργό ζωή. Το σώμα μας είναι ένα τέλειο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας για τις προσωπικές μας ανάγκες. Όμως ο εσωτερικός μας κόσμος των σκέψεων, των υπολογισμών, των εκτιμήσεων, των συναισθημάτων, των επιλογών και των αποφάσεων, έχει και αυτός ανάγκη από καθημερινή ενίσχυση μέσω της πίστης και της καλλιέργειας του καλού έναντι του πονηρού και του κακού. 

Η επίγνωση της αλήθειας δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά είναι η περιγραφή της πραγματικής μας καθημερινής ζωής. Διότι η αλήθεια είναι μεν μια λέξη, ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια, αλλά η αλήθεια υπάρχει σε οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας, από τους ανθρώπους και την συμπεριφορά τους, μέχρι τα πράγματα που έρχονται σε επαφή μαζί μας καθημερινά. Αρκεί να σκεφτούμε το απλό πράγμα. Κάθε τι που εμπλέκεται στην προσωπική μας καθημερινή ζωή είναι μια αλήθεια, είναι μια πραγματικότητα.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτή η πραγματικότητα δεν είναι πάντα τόσο απλή, αλλά έχει διαστάσεις, και αυτές οι διαστάσεις της κάθε αλήθειας έχουν να κάνουν με την προσωπική μας συμπεριφορά. Άλλη, για παράδειγμα, είναι η προσωπική μας συμπεριφορά όταν οδηγούμε σε ένα γνωστό δρόμο, και άλλη όταν βρισκόμαστε σε άγνωστες περιοχές. Στην μια περίπτωση είμαστε – κατά κανόνα – χαλαροί, ενώ στην άλλη περίπτωση τα μάτια μας αναζητούν λύσεις για ζητήματα που προκύπτουν για πρώτη φορά στην δική μας ευθύνη, όπως πχ μια απότομη στροφή, μια δύσκολη γέφυρα, ένα συμβάν στον δικό μας δρόμο, και όλοι καταλαβαίνουμε την διαφορά.

Δηλαδή στα γνωστά είμαστε άνετοι, στα άγνωστα ψαχνόμαστε. Και αυτό είναι φυσιολογικό. Διότι κανένας δεν ζει με τον ίδιο τρόπο κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Μπορεί να κάνουμε τον ίδιο δρόμο καθημερινά, αλλά κάθε φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όχι γιατί άλλαξε ο δρόμος, αλλά γιατί μέσα στον δρόμο – κατά το απλοϊκό μου παράδειγμα – κάθε μέρα συμβαίνουν ή μπορεί να συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα, γεγονός που καθιστά την καθημερινή διαδρομή διαφορετική από την ίδια διαδρομή της προηγούμενης ημέρας. Άρα, η αλήθεια κάθε ημέρας δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, διότι μεσολαβούν ή μπορεί να μεσολαβούν χιλιάδες μικροδιαφορές, και αυτές οι νέες διαφορές απαιτούν να τις αντιμετωπίσουμε ως αληθινές και όχι ως φανταστικές.

Και αυτό είναι το πρόβλημά μας. Δεν προσέχουμε, διότι θεωρούμε ότι ξέρουμε την διαδρομή, αλλά αυτή δεν είναι η αλήθεια. Διότι γνωρίζουμε πράγματι τον δρόμο – κατά το απλοϊκό μου παράδειγμα – που κάνουμε κάθε μέρα, αλλά δεν γνωρίζουμε τις νέες καταστάσεις που έχουν διαμορφωθεί σήμερα, με αποτέλεσμα, εάν δεν προσέξουμε, να βρεθούμε σε δύσκολη – τουλάχιστον – θέση. Διότι η αλήθεια και η πραγματικότητα “επιβάλλονται” και “υπερισχύουν” της φαντασίας και των χθεσινών εμπειριών, άρα απαιτούν επαναπροσδιορισμό των γνώσεων που είχαμε αποκτήσει μέχρι χθες.

Και αυτό συνιστά την “ζωντανή ζωή” στην ζώσα πραγματικότητα. Οι φαντασίες και η εξωτερική γνώση δεν αρκούν στην πραγματική μας ζωή, αλλά απαιτούν συνεχή “ενημέρωση” για την αλήθεια που συναντάμε τώρα, και αυτή δεν είναι ίδια με την αλήθεια της μνήμης ή της φαντασίας μας. Και ο Χριστός εξήγησε ότι κάθε λάθος στην ατομική μας καθημερινή ζωή μάς “βαραίνει”, γίνεται βάρος, και “κουράζει” ή ακόμη και καταστρέφει το μέλλον της προσωπικής μας ζωής. Και το πρώτο πράγμα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος, είναι να προσέχει τις αλλαγές. Διότι οι αλλαγές έρχονται χωρίς να τις περιμένουμε, αλλά είναι εκεί και μάς περιμένουν για να τις αντιμετωπίσουμε ως αλήθεια χωρίς υπεκφυγές. Η επίγνωση της αλήθειας στην προσωπική μας ζωή είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της επιτυχίας.