Στην διδασκαλία του Χριστού θίγονται όλα τα θέματα της ατομικής καθημερινότητας, από τα πλέον απλά, έως τα πλέον σύνθετα και δυσνόητα, διότι αναφέρονται σε μελλοντικές καταστάσεις, και το άτομο οφείλει, εφόσον ενδιαφέρεται για την δική του διδασκαλία και όχι των ανθρώπων που την διαχειρίζονται, να την εξερευνήσει, όπως εξερευνά τα δάνεια από την τράπεζα, προκειμένου να αποκτήσει ένα σπίτι.

Διότι, και η διδασκαλία του Χριστού οικοδομεί μέσα στον άνθρωπο ένα νέο άνθρωπο, ο οποίος δεν παραβλέπει την καθημερινότητα και τις ανάγκες της, αλλά προσθέτει επιπλέον  και ένα νέο ορίζοντα ζωής μέλλοντος, και μάλιστα αιωνίου μέλλοντος, κατά την δήλωση του ίδιου του Χριστού. Άρα, η γνώση και εφαρμογή της διδασκαλίας αυτής, ενώ δεν παραβλέπει τις καθημερινές ανάγκες, έρχεται να προσθέσει και ένα νέο ορίζοντα με ανεξιχνίαστα όρια, τα οποία, κατά δήλωση του ίδιου του Χριστού, είναι ανεξιχνίαστα μέχρι τώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι στο παρελθόν δεν πέτυχαν σπουδαία πράγματα, επεκτείνοντας τα μέχρι τότε όρια στις διαστάσεις που ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Είναι δηλαδή προφανές, ότι όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για τα όρια της ζωής δεν είναι το παν, αλλά υπάρχουν και άλλες περιοχές,  εκτός αυτών των ορίων, οι οποίες αναμένουν εξερεύνηση. Διότι ο Χριστός δεν ήρθε να μας κλείσει σε ένα δωμάτιο – ο ΄ιδιος έκανε τα μαθήματά του στην ύπαιθρο όταν επρόκειτο για μεγάλους πληθυσμούς χιλιάδων ανθρώπων που παρακολουθούσαν την διδασκαλία του -, αλλά ζήτησε την έξοδο από την ατομική μας μιζέρια, μέσα από τις αποκαλύψεις του θεού, οι οποίες παραμένουν ακόμη στα αζήτητα.

Ενώ δηλαδή ο θεός έχει αποκαλύψει στους ανθρώπους απίστευτα πράγματα, ωστόσο είναι προφανές ότι υπάρχουν ακόμη ανεξιχνίαστες περιοχές με δυσνόητα όρια, τα οποία και αναμένουν τους εξερευνητές της πίστης. Μάλιστα, ο απόστολος Παύλος καθορίζει αυτές τις περιοχές με τους όρους μήκος, πλάτος, βάθος και ύψος, πράγμα που αφήνει τους αριθμούς και την αύξηση εκτός ανθρωπίνων ορίων και της ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας, όπως αποδεικνύεται τώρα, τον 21ο αιώνα, οπότε και η φυσική επιστήμη έχει επισημάνει με μαθηματικούς όρους το μέγεθος της γνώσης έναντι της άγνοιας, και αυτό σε αναλογικούς αριθμούς είναι 95 για την άγνοια και μόλις 5 για την γνώση του φυσικού και μόνο κόσμου.

Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι η διδασκαλία του Χριστού δεν είναι περιοριστική, αλλά αυξητική σε γνώση και εμπειρία ζωής, εφόσον το άτομο αναζητά νέους ανεξιχνίαστους ορίζοντες, όχι μόνο στον φυσικό χώρο της γήινης υπόστασης, αλλά και στον χώρο πέραν αυτής, στον χώρο της Αναστάσεως, απ’ όπου ο Χριστός εξήγησε ότι στέλνει την δική του δύναμη, προκειμένου το άτομο να προσθέτει στα εφόδια της εξιχνίασης που ήδη διαθέτει, και τα εφόδια της πίστης, τα οποία εκτείνονται σε απροσδιόριστα μήκη, πλάτη, ύψη και βάθη, κατά τον λόγο του Χριστού.

Και αυτή είναι μία πρόκληση για τους σύγχρονους αναζητητές της αλήθειας, δηλαδή σε όσους δεν ικανοποιούνται με όσα μέχρι σήμερα έχουν κατακτηθεί, αλλά αναζητά και όσα θα μπορούσε το άτομο σήμερα να κατακτήσει, και να εξιχνιάσει νέους ορίζοντες και περιοχές εκτός του φυσικού κόσμου, ώστε παίρνοντας μαθήματα από εκεί – την οικουμένη την μέλλουσα – να βελτιώνει και την δική του προσωπική καθημερινότητα.

Οι εξωτερικές αλλοιώσεις είναι εύκολα αντιληπτές, και εύκολα διαχειρίσιμες. Οι εσωτερικές όμως, ούτε εύκολα αντιληπτές, ούτε εύκολα διαχειρίσιμες είναι, αλλά απαιτούν ειδική προσοχή, προκειμένου να μην περάσει η αλλοίωση στο δικό μας το σώμα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την υγεία μας. Και, κατά την γνώμη μου, αυτό είναι κρίσιμο θέμα: ο εντοπισμός των εσωτερικών αλλοιώσεων, που δεν συνδέονται πάντα και με τις εξωτερικές.

Διότι μπορεί εξωτερικά να μην βλέπουμε τίποτα επιλήψιμο, όμως το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στο μη ορατό τμήμα του θέματος που μας απασχολεί, άρα απαιτείται έρευνα, εξερεύνηση του περιεχομένου, και όχι μόνο επιδερμική παρατήρηση. Και για μεν τις τροφές το θέμα είναι απλό, καθώς δοκιμάζουμε το περιεχόμενο στην καθημερινή μας πρακτική. Όταν όμως ερχόμαστε στα θέματα του εσωτερικού μας ανθρώπου, των σκέψεων, των συλλογισμών, των επιλογών και των αποφάσεων, εκεί ο χώρος δεν είναι εύκολα προσβάσιμος, και το περιεχόμενο δεν είναι ορατό με τα φυσικά μας μάτια, άρα απαιτείται άλλου είδους διαδικασία για τον εντοπισμό των αλλοιώσεων στην περιοχή αυτή της προσωπικότητάς μας, οι οποίες μπορεί να προέρχονται από έμπιστη πηγή, αλλά ακόμη και  η πηγή να κάνει λάθος, και να χρειάζεται να προσέχουμε ακόμη περισσότερο.

Η δοκιμασία και η δοκιμές είναι το μέτρο με το οποίο εξασφαλίζουμε τις λιγότερες πιθανότητες λαθών και αλλοιώσεων, όταν πρόκειται για θέματα που δεν είναι ορατά με τα φυσικά μας μάτια. Εκεί, στον αθέατο κόσμο των πληροφοριών και γνώσεων απαιτείται έλεγχος με βάση όχι μια απλή ματιά και μια απλή αποδοχή ή απόρριψη, αλλά με βάση εμπεριστατωμένη άποψη, η οποία να στηρίζεται στην αλήθεια των πραγμάτων και όχι σε ότι καθένας μπορεί να σερβίρει για προσωπικό του όφελος. Και η πείρα της ζωής έχει αποδείξει ότι εδώ και εκατομμύρια χρόνια η μέθοδος της μεθοδίας του διαβόλου, εκείνου δηλαδή που υποβάλλει πονηρές και μη αληθινές προτάσεις, έχει φέρει μεγάλα αποτελέσματα, όπως αυτά περιγράφονται στο Ευαγγέλιο και στην συνολική αλήθεια της Βίβλου.

Η Χρήση της εξαπάτησης με το ωραίο φαινόμενο αλλά με το πονηρό περιεχόμενο, είναι ο κλασσικός τρόπος με τον οποίο όλοι πέφτουμε στην παγίδα των μη ορατών αλλοιώσεων της αλήθειας, τις οποίες όμως τις οικειοποιούμαστε ως αληθινές, ενώ στην πραγματικότητα περιέχουν αλλοιωμένα στοιχεία, τα οποία δηλητηριάζουν τον εσωτερικό μας κόσμο των σκέψεων και των υπολογισμών, οπότε και φθείρουν τις πεποιθήσεις μας για την αλήθεια, σπέρνοντας την αμφιβολία για την πραγματική αλήθεια.

Όμως όλοι ξέρουμε ότι μόνο η αλήθεια ελευθερώνει, ενώ το ψέμα και η απάτη οδηγούν το άτομο σε βαθύτερες αλλοιώσεις και μολύνσεις, οι οποίες δεν λειτουργούν πλέον στο φυσικό μας σώμα,  όπως συμβαίνει με τα τρόφιμα, αλλά επηρεάζουν και την συνείδησή μας δημιουργώντας σύγχυση ως προς την ορθότητα των απόψεών μας για την αλήθεια.

Η υποκρισία που εξήγησε ο Χριστός στην διδασκαλία του, δεν ήταν μόνο τότε κοινό φαινόμενο, αλλά συνεχίζει και σήμερα και θα συνεχίζει πάντα να επηρεάζει τις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων, οι οποίοι προσέρχονται με ειλικρίνεια στην πίστη του Χριστού, αλλά πολλές φορές πέφτουμε θύματα εξαπάτησης, που οδηγούν τα σώματα, τις περιουσίες, και την συνείδησή μας σε μη ορατούς σκοτεινούς χώρους της επίγειας αβύσσου. 

Τα όρια της ζωής μας τοποθετούνται από εμάς σταδιακά, καθώς κτίζουμε την ζωή μας καθημερινά. Κάθε μέρα προσθέτουμε – ή τουλάχιστον προσπαθούμε να προσθέσουμε – ένα μικρό τμήμα της περιοχής που βρίσκεται κοντά μας, ώστε να μεγαλώσει ο χώρος της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Διότι αυτά που ήδη έχουμε, δεν απαιτείται να τα κατακτήσουμε, αλλά να τα γνωρίσουμε. Οτιδήποτε όμως είναι έξω από τα προσωπικά μας όρια, πασχίζουμε να το κατακτήσουμε και να το θέσουμε στην δική μας εξουσία της καθημερινής – και όχι μόνο – ζωής.

Με λίγα λόγια, όλοι πασχίζουμε να γνωρίσουμε όσα ήδη έχουμε, και από την άλλη προσπαθούμε να επεκτείνουμε τους ορίζοντές μας σε κάτι που δεν βρίσκεται σήμερα εντός των ορίων της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Και αυτό είναι το κίνητρο, για μια δράση ζωής. Διότι κανείς ζωντανός άνθρωπος δεν θέλει να διακόψει την πορεία των κατακτησεων του, αφού χωρίς κατάκτηση περιοχών πέραν των ήδη κατεκτημένων το άτομο χάνει το ενδιαφέρον του για την ζωή, και ουσιαστικά έχει ήδη παραιτηθεί από την ενεργή δράση.

Συνεπώς, η προσπάθειά μας καθημερινά δεν είναι τίποτα άλλο από προσπάθεια υπέρβασης των υφιστάμενων ορίων, άσχετα με το αντικείμενο που μάς απασχολεί στην καθημερινότητα. Διότι ζωή δεν είναι μόνο το επάγγελμά μας, αλλά είναι και οι προοπτικές του μέλλοντος, αφού μόνο αυτές οι προοπτικές δίνουν ελπίδα, και θέτουν σε δράση τον φυσικό, αλλά και τον ψυχικό μας κόσμο. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο είναι το κίνητρο της προσωπικής μας ζωής, και δεν είναι μόνο η ικανοποίηση για το σήμερα, αφού αυτό το έχουμε ήδη στην διάθεσή μας, και δεν απαιτεί άλλη δράση για να το κατακτήσουμε και να το εντάξουμε μέσα στον “χώρο” ευθύνης μας.

Και αυτή η αλήθεια της προσωπικής μας καθημερινότητας επιβεβαιώνει ότι, τα όρια της ζωής μας είναι δυνητικά μετακινήσιμα, δηλαδή έχουν περιθώρια να ανοίξουν περισσότερο τον χώρο της προσωπικής μας καθημερινότητας. Μάλιστα στην δική μας εποχή των διαστημικών εξερευνήσεων, ο “χώρος” της προσωπικής μας ζωής φαντάζει πολύ μικρός και περιορισμένος, με αποτέλεσμα να αναζητούμε περισσότερο “χώρο” – και όχι φως ! – όπως θα περίμενε κάποιος πιο λογικός.

Δηλαδή επιζητούμε να επεκτείνουμε τα φυσικά μας όρια, εκείνα, δηλαδή που  δημιουργούν τον “έσω των ορίων” φυσικό μας χώρο των πέντε αισθήσεων, και όχι τον “έσω χώρο” του ψυχικού μας εσωτερικού ανθρώπου, δηλαδή των σκέψεων, των προβληματισμών και των αναζητήσεων των ορίων της ζωής, η οποία προφανώς δεν περιορίζεται μόνο στον “χώρο” των πέντε αισθήσεων, αλλά αναζητά χώρο και εκτός αυτών των ορίων.

Και ο Χριστός αυτό ακριβώς ήρθε να εξηγήσει. Μην μένετε μόνον στα όρια των πέντε αισθήσεων, υπογραμμίζω το “ΜΟΝΟ”, διότι διαθέτετε και άλλα όργανα, για να επεκτείνετε τις αναζητήσεις εκτός του φυσικού κόσμου των πέντε σιαθήσεων. Έχετε μέσα σας και το πνεύμα, το οποίο διαθέτει άπειρες διαστάσεις αναζητήσεων και επεκτάσεων. Και αυτό το πνεύμα θα σάς οδηγήσει σε μεγαλύτερους χώρους, σε χώρους που διαθέτουν άλλα μέτρα και άλλες διαστάσεις μήκους, πλάτους, ύψους και βάθους, εκεί που κρύβεται η ελευθερία από τους περιορισμούς των καθημερινών σας ορίων. Σε αυτά τα όρια, σε αυτό το πνεύμα να επενδύσετε χώρο και χρόνο, γιατί αυτό θα φέρει την ικανοποίηση, αλλά και την ελπίδα για περισσότερη ζωή. 

Οι περιοχές ανάμεσα στα όρια απαιτούν εξιχνίαση, εξερεύνηση, γνώση, κατάκτηση, διαχείριση, διότι αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν τα όρια: να ορίζουν περιοχές, πάνω στις οποίες κάποιος έχει εξουσία διαχείρισης των όσων στοιχείων περιλαμβάνονται στην περιοχή αυτή ανάμεσα στα όρια.

Τα όρια, δηλαδή, καθορίζουν μία περιοχή θεμάτων, τα οποία μπορεί να είναι και ανομοιογενή, και όχι μόνο ταυτόσημα ή ενός μόνο ενδιαφέροντος. Μέσα στα όρια μπορεί να υπάρχουν πολλά περισσότερα από ένα θέμα, και αυτό αποτελεί θέμα εξιχνίασης από τον ενδιαφερόμενο, ο οποίος έχει και την εξουσία να εξιχνιάσει, να εξερευνήσει, να κατανοήσει και να διαχειριστεί το περιεχόμενο που περικλείεται εντός αυτών των ορίων.

Ωστόσο, αυτό αφορά μόνο οτιδήποτε περιλαμβάνεται εντός των συγκεκριμένων ορίων. Διότι, τα όρια – ξέρουμε καλά σήμερα τον 21ο αιώνα – δεν είναι δυνατόν να καθοριστούν με ακρίβεια, αλλά τα όρια ποικίλλουν ανάλογα με το θέμα, και – για τους δικούς μας καιρούς της παγκοσμιοποίησης – τα όρια διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Διότι, για παράδειγμα, το internet που επιτρέπει την επικοινωνία, δεν ταυτίζεται με τα κρατικά όρια, όπως συμβαίνει με την ξηρά και την θάλασσα, αλλά υπερβαίνει αυτά τα όρια, έχοντας δικούς του κανόνες και δικά του όρια – τα οικονομικά – στα οποία δεν υπάρχει ακόμη κανένα όριο μεταξύ των κρατών της γης.

Και αυτό είναι ένα μόνο δείγμα των υπερβάσεων των κοινώς εννοουμένων ορίων, διότι εμείς ταυτίζουμε την έννοια με τα όρια πάνω στην ξηρά, την θάλασσα ή και τον αέρα. Άρα, υπάρχουν περιοχές θεμάτων που δεν ταυτίζονται με τα φυσικά όρια, αλλά κινούνται σε άλλα επίπεδα πρακτικής καθημερινότητας, όπως είναι η γνώση και χιλιάδες άλλα θέματα που ενώ τα γνωρίζουμε, αποδεχόμαστε τα όρια που κάποιος επιβάλλει ή διαχειρίζεται.

Ωστόσο, η ελευθερία είναι παγκόσμιο αγαθό, και είναι το αγαθό που όλοι εκτιμούμε ως ύψιστο μέσα στην επί γης παρουσία μας, διότι ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος μεν να εργάζεται και να κοπιάζει, αλλά όχι να είναι και δούλος στον διπλανό του. Και αυτό δεν χρειάζεται να το μάθει κάποιος στο σχολείο, γιατί είναι μέσα στην φύση μας, και όλοι αποφεύγουμε να γίνουμε δούλοι στον οποιονδήποτε και για οτιδήποτε, διότι αυτό ενοχλεί και αντίκειται στην προσωπική μας συνείδηση.

Και αυτή ακριβώς η αλήθεια της ελευθερίας, οδηγεί το άτομο σε αναζήτηση λύσης από τα τυχόν δεσμά που τον παρακρατούν παρά την θέλησή του στην δουλεία έναντι ανθρώπων. Τα όρια της δουλείας και της ελευθερίας είναι ταυτισμένα με την συνείδηση του ανθρώπου και όχι μόνο με την ισχύ των πυροβόλων όπλων. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι δούλος μέσα σε ένα ελεύθερο κράτος, όχι γιατί το κράτος του στερεί την ελευθερία του, αλλά γιατί δεν “ακούει” την φωνή της συνειδήσεως, και γίνεται δούλος των λανθασμένων επιλογών στην προσωπική του καθημερινότητα.

Ο Χριστός εξήγησε δια μακρών ότι όποιος κάνει λαθη τα πληρώνει εδώ και τώρα, και αυτό του στερεί το προσωπικό του μέλλον και όχι η τιμωρία του θεού. Τα λάθη δεν είναι μόνο αυτά που – κατά κανόνα – καθορίζουν τις αρνητικές συνέπειες στην ζωή μας, αλλά είναι και τα αποτυπώματα που αφήνουν αυτά τα λάθη μέσα στην ατομική μας συνείδηση. Αυτά τα αποτυπώματα καθορίζουν και τα όρια της ελευθερίας μας, και όλοι θα θέλαμε να τα αποφύγουμε στο μέλλον, έχοντας μάθει να μην κάνουμε πλέον τόσα λάθη, όσα κάναμε στο παρελθόν.