Τα ουράνια σώματα ήταν πάντα γνωστά, γιατί ήταν ορατά με το γυμνό μάτι. Ωστόσο αυτό, φαίνεται, ότι δεν είναι πλέον αρκετό. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πλέον, αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε κάτι περισσότερο για αυτά τα ουράνια σώματα, τα οποία τα παρακολουθεί η ανθρωπότητα ήδη από την εμφάνιση του ανθρώπου, αλλά τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η παρουσία τους δεν είναι μόνο διακοσμητική, αλλά έχουν κάποιο προορισμό που βρίσκονται εκεί, και αυτός ο λόγος πρέπει να διερευνηθεί, αφού πιθανόν θα ωφεληθεί όλη η ανθρωπότητα άμεσα ή έμμεσα.

Έτσι τους δύο τελευταίους αιώνες άρχισε η μελέτη των γαλαξιών και των ουρανίων σωμάτων γενικότερα, διότι έγινε κατανοητό ότι η παρουσία τους εκεί πρέπει να έχει κάποια σημασία και για μάς. Δεν αρκεί μόνο ότι έχουμε φως και προσανατολισμό, αλλά αρχίζουμε να εκτιμούμε και άλλες παραμέτρους και θέματα, τα οποία δεν μάς απασχολούσαν μέχρι τώρα.

Ωστόσο οι γαλαξίες ήταν εκεί εδώ και χιλιάδες χρόνια, τους βλέπαμε, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να τους πλησιάσουμε για να μάθουμε τα μυστικά – όσα μπορούμε να κατανοήσουμε – που κρύβουν και αφορούν την δική μας καθημερινή ζωή. Διότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο φαγητό και καλοπέραση, αλλά έχει και ερωτήματα για την ζωή, πολύ περισσότερα από ότι αφορά την εξεύρεση της τροφής.

Απασχολεί τον άνθρωπο ο λόγος της ύπαρξής του, οι αιτίες που προκαλούν τις ασθένειες, ο λόγος που το άτομο πεθαίνει και κανένας δεν έχει μείνει πίσω μέχρι σήμερα, η κοινωνική αδικία, και χιλιάδες άλλα θέματα, τα οποία δεν σχετίζονται με την τροφή, αλλά αποτελούν θεμελιακά ερωτήματα για την ζωή και τον λόγο της παρουσίας μας πάνω στον πλανήτη.

Η έμφυτη ανησυχία του ατόμου για το μέλλον, η αγανάκτηση για τα αδιέξοδα, το άγνωστο μέλλον, που ενώ ξέρουμε ότι θα έρθει, κανείς δεν το ξέρει, και χιλιάδες άλλα ερωτήματα πλανώνται σιωπηρά μέσα στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων καθημερινά, και κανείς δεν μπορεί να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση που να καλύπτει όλες τις ανησυχίες. Όχι – ίσως – γιατί δεν υπάρχουν απαντήσεις, αλλά κάθε απάντηση δεν καλύπτει και όλες τις ανάγκες της ατομικής μας συνείδησης, διότι διαφέρει η μία συνείδηση από την συνείδηση ενός άλλου ατόμου.

Καθένα πρόσωπο πάνω στην γη είναι μοναδικό, και αυτό φέρνει τους μεγάλους προβληματισμούς. Κανείς δεν μπορεί να δώσει μια απάντηση ικανοποιητική για όλους, γιατί ο αποδέκτης διαφέρει, και η κατανόηση της απάντησης είναι – πολλές φορές – και συνάρτηση του τόπου και χρόνου, αλλά και της ωριμότητας που βιώνει το κάθε άτομο την ώρα της απάντησης.

Η προσπάθεια του Δαίδαλου και του Ίκαρου να πετάξουν για να ελευθερωθουν, αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος εδώ και χιλιάδες χρόνια κατανοούσε την αξία της ελευθερίας μέσω του ουρανού και της πτήσης πάνω από την γήινη επιφάνεια. Έψαχνε τρόπους για να εμπλουτίσει τις δυνάμεις του, ώστε να πετύχει την απελευθέρωσή του από τις γήινες παγίδες.

Αυτή την τακτική ακολούθησε και ο Χριστός με την διδασκαλία του. Δεν αρκέστηκε στην κριτική της κακής κατάστασης του ατόμου και της κοινωνίας, αλλά υπέδειξε τον ουρανό ως καταφύγιο απαντήσεων μέσω της πίστης στην ανάσταση  και την αιωνιότητα. “Ως εν ουρανώ και επί της γης”, είναι η φράση κλειδί που οδηγεί το άτομο σε αναζητήσεις, όχι μόνο για βελτίωση της προσωπικής του καθημερινότητας, αλλά και για εξερεύνηση άλλων γαλαξιών, που θα αποκαλυφθούν στο μέλλον, αλλά ήδη υπάρχουν και δίνουν νερό στους διψασμένους για δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά. 

Η αλυσίδα της διατροφής μας είναι γνωστή. Ο άνθρωπος καταναλώνει στερεές τροφές και νερό, αλλά όλα έχουν μια προέλευση και τίποτα δεν είναι μόνο του πάνω στην γη, αλλά συνδέεται υπαρξιακά με όλα ή με μερικά από τα άλλα στοιχεία της γης. Τα χόρτα θέλουν νερό, τα ζώα καταναλώνουν τα χόρτα και το φυτικό βασίλειο, και ο άνθρωπος καταναλώνει τα πάντα, για να μπορέσει να επιβιώσει και να εκτελέσει το καθημερινό του έργο.

Άρα, όλα συνδέονται, κανένα στοιχείο δεν είναι απολύτως ανεξάρτητο, και όλα καταλήγουν στον άνθρωπο άμεσα ή έμμεσα, προκειμένου το άτομο να κάνει το δικό του τελικό έργο “συμπράττοντας” με όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή το φυτικό και το ζωικό βασίλειο. Και αυτή είναι η αλήθεια της ατομικής μας ζωής, ανεξάρτητα από τις προσωπικές μας προτιμήσεις στα ζωικά ή τα φυτικά παρασκευάσματα.

Αυτό αποδεικνύει ότι όλα, μηδενός εξαιρουμένου, συνδέονται με τον άνθρωπο και κάθε ένα ξεχωριστό δημιούργημα τον προμηθεύει με τον δικό του ρόλο, για την επιβίωση του ανθρώπου πάνω στην γη. Άρα, τα logistics του δημιουργού δεν είναι αποσπασματικά και ανεξάρτητα, όπως εμείς τα θεωρούμε πολλές φορές, αλλά το ένα εξαρτάται από το άλλο, και στο τέλος ο άνθρωπος είναι εξαρτημένος, κατά την έννοια της επιβίωσης, από τα πάντα, δηλαδή όλα τα δημιουργήματα που υφίστανται πάνω στην γη.

Και αυτό είναι καταπληκτικό. Διότι η επιβίωση δεν είναι μόνο καλοπέραση, υπογραμμίζω την λέξη καλοπέραση, αλλά είναι και κατανόηση και μέριμνα για το μέλλον, δηλαδή για την επιβίωση των πάντων, αφού τα πάντα συνιστούν και αποτελούν την βάση ή τις βάσεις για την επιβίωση του ανθρώπου, ο οποίος φέρει και την ευθύνη της διαχείρισης όλων αυτών των βάσεων της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε τον δικό μας ρόλο ως άνθρωποι, αλλά συμπράττουμε προς το καλύτερο, δηλαδή να κατανοήσουμε καλύτερα τους ρόλους κάθε δημιουργήματος, ώστε και εμείς – ως δημιούργημα – να εκτελούμε το δικό μας τον ρόλο για την επιβίωση.

Και αυτό αποτελεί την βάση της ζωής. Δηλαδή, η κατανόηση του ρόλου του ατόμου μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα για την επιβίωση. Χωρίς χόρτα δεν μπορούν να ζήσουν τα ζώα, και χωρίς  όλα αυτά – χόρτα και ζώα – ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει. Και για τους ανθρώπους της πίστεως, όσοι δηλαδή ενδιαφερόμαστε και για την επέκεινα του φυσικού μας ορίου ζωή, ξέρουμε ότι αυτό αποτελεί την στοιχειώδη αποδοχή. Ότι, δηλαδή, το άτομο δεν υπάρχει – άρα κατά συνέπεια και η κοινωνία των ανθρώπων – και αυτό αποτελεί την βάση της κατανόησης της διδασκαλίας του Χριστού, ο οποίος δεν δίδαξε πώς να εξοντώνουμε καλύτερα τα ζώα και τα φυτά, αλλά δίδαξε τα μεγάλα μαθήματα της ζωής, υποδεικνύοντας την δική τους λειτουργία ως παράδειγμα και για την δική μας επιστήμη.

Υπέδειξε την αξία και την τελειότητα των χόρτων που φυτρώνουν στα χωράφια, και των δέντρων που παράγουν τους καρπούς για την δική μας επιβίωση, όχι για να υποδείξει την αξία της χορτοφαγίας, αλλά για να κατανοήσουμε την μέριμνα, τα logistics του δημιουργού, τα οποία και αποτελούν την τελειότερη έκφραση επάρκειας για όλη την ανθρωπότητα από την εμφάνισή της ως καταβολή του κόσμου μέχρι σήμερα. Αυτή δεν είναι απλή πρόνοια ενός δημιουργού, αλλά είναι η τελειότερη έκφραση της αγάπης και του ενδιαφέροντος για την ζωή και την επιβίωση του δημιουργήματος. Ο δημιουργός δεν μερίμνησε μόνο για την ωραιότητα και την λαμπρότητα, αλλά και για την ύπαρξη και λειτουργία όλων των κανόνων που συνιστούν την ατομική και κοινωνική μας επιβίωση. 

Χαρακτηριστικό των καιρών μας – του 21ου αιώνα – είναι τα ταξίδια, είτε για αναψυχή είτε για λόγους επαγγελματος ή ανάγκης. Και αυτό βέβαια δεν είναι νέο, διότι οι άνθρωποι πάντα ταξίδευαν για τους ίδιους λόγους.

Ωστόσο, αυτό άλλαξε στην δική μας εποχή, δηλαδή μετά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, οπότε άρχισε και η μαζική πλέον κίνηση μεγάλου αριθμού ατόμων, αν λάβουμε υπόψη μας ότι σήμερα ένα μεγάλο αεροπλάνο μπορεί να μεταφέρει τον πληθυσμό ενός χωριού. Και αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να μάς τρομάζει, διότι για να γίνεται αυτή η μετακίνηση, κάποιος λόγος ουσιαστικός υπάρχει, ακόμη και εάν εμείς δεν τον έχουμε ακόμη εντοπίσει και εξηγήσει.

Ακόμη και η μετακίνηση για αναψυχή δηλώνει μια ανάγκη του ανθρώπου να διακόψει αυτό που κάνει – όσο ωραίο και πολύτιμο και αν είναι – για να γνωρίσει κάτι άλλο, να έχει μια διαφορετική εμπειρία στην σύντομη ζωή του πάνω στον πλανήτη. Και μπορεί στους φτωχούς του κόσμου αυτό να ακούγεται ουτοπικό, ωστόσο, αφού συμβαίνει, πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας στους προβληματισμούς μας.

Με λίγα λόγια, τα ταξίδια είναι εδώ, είναι επιχείρηση μεγάλη στον οικονομικό τομέα της ανθρωπότητας, και όλοι πρέπει να το θεωρούμε ότι είναι ένα απαραίτητο στοιχείο για την σύγχρονη ζωή. Η άρνηση αυτής της πραγματικότητας απλά δηλώνει ότι είμαστε εκτός τόπου και χρόνου και δεν αξίζει τον κόπο σχολιασμού.

Αυτή λοιπόν η πραγματικότητα του ταξιδιού, και μάλιστα με αεροπλάνο, μεταφέρει τις εμπειρίες μας στην διδασκαλία του Χριστού, ο οποίος, ενώ ο ίδιος πήγαινε με τα πόδια – χρησιμοποίησε μόνο μια φορά – όσο ξέρουμε – ένα γαϊδουράκι – μίλησε για την μετακίνηση στον ουρανό. Εάν τα επίγεια – είπε στον δάσκαλο που καταλάβαινε την γλώσσα της Βίβλου – σας είπα και δεν καταλαβαίνετε, τί θα καταλάβετε αν σάς μιλήσω για τα επουράνια; Εσείς εκ των κάτω είστε, εγώ εκ των άνω είμαι, και ο Παύλος αργότερα θα γράψει, ότι το πολίτευμα των ανθρώπων που πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού δεν είναι στην γη, στα – κατά τα άλλα – πολύτιμα πολιτεύματα της κοινωνίας μας, αλλά είναι στον ουρανό, και εκεί πρέπει να ψάχνετε το μέλλον σας, και όχι μόνο στο σύγχρονο παρόν της καθημερινότητας.

Η φυγή από τον χώρο και τον χρόνο της ατομικής μας πραγματικότητας που διαπιστώνουμε όλοι ότι έχουμε ανάγκη, ακριβώς αυτό δηλώνει. Ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιουργημένος μόνο για την γήινη διάσταση και καθημερινότητα της ζωής του, αλλά αναζητά και άλλες διαστάσεις, στον χώρο και χρόνο που έχει στην διάθεσή του κάθε εποχή της ανθρωπότητας. Ο Χριστός τότε μετακινήθηκε με τα πόδια για τις ανάγκες του. Εμείς σήμερα κάνουμε το ίδιο, αλλά με τα αεροπλάνα, γεφυρώνοντας ηπείρους και προσπερνώντας ωκεανούς.

Και το ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο άνθρωπος ψάχνεται, γιατί ο κόσμος των πέντε αισθήσεων δεν τον χωράει, και αυτές οι διαστάσεις που έχει στην διάθεσή του στον χώρο και τον χρόνο, δεν του είναι επαρκείς για την πληρότητα των αναγκών της προσωπικής του ζωής. Αναζητά γρήγορη μετακίνηση σε άλλες διαστάσεις, εντός ή εκτός των πέντε αισθήσεων, διότι τον ελκύει όχι το γνωστό, αλλά το άγνωστο. Και όσο το άγνωστο παραμένει άγνωστο, η έλξη γίνεται ακόμη ισχυρότερη, σε βαθμό που να σχεδιάζει και ταξίδια εκτός της γήινης πραγματικότητας. Κάτι που είχε εξηγήσει ο Χριστός, αλλά εμείς δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. 

Η εξιχνίαση κάθε ύπαρξης ανήκει στην αρμοδιότητα του ανθρώπου που ενδιαφέρεται, και δεν αποτελεί μυστήριο. Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται, το αντικείμενο της εξιχνίασης υπάρχει, και το μόνο που απομένει είναι η επιθυμία και το ενδιαφέρον του ατόμου να τεθεί σε λειτουργία εξερεύνησης και εξιχνίασης.

Για όποιο όμως άτομο πιστεύει, ή θεωρεί, ότι δεν υπάρχουν θέματα για εξερεύνηση και εξιχνίαση, το ζήτημα δεν τον απασχολεί. Τα έχει όλα λυμένα και περνάει καλά. Όποιος όμως δεν είναι ικανοποιημένος στην προσωπική του ζωή από την συμπεριφορά των άλλων ή τα δικά του λάθη, το ζήτημα είναι ζωτικής σημασίας και αξίας, γιατί η εξιχνίαση θα του φέρει λύση και απελευθέρωση από την άγνοια που τον κρατούσε δέσμιο μέχρι να εξιχνιάσει την ρίζα του κακού που τον ταλαιπωρεί.

Και αυτό δεν είναι θέμα που μπορεί να απασχολεί κάποιο τρίτο άτομο, διότι αυτά τα θέματα των προσωπικών μας αδιεξόδων δεν είναι ζητήματα που μπορεί ένα τρίτο πρόσωπο να δώσει κάποια λύση και απελευθέρωση στο άτομο, που αναζητά την πορεία του για ένα καλύτερο αύριο. Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι κοινωνικής φύσεως, αλλά είναι απόλυτα προσωπικό, άσχετα εάν ζητήσουμε και την γνώμη κάποιου, τον οποίο εμπιστευόμαστε.

Στο τέλος τον διακόπτη τον γυρίζει το ενδιαφερόμενο άτομο, και αυτή η κίνηση θα φέρει το φως και θα διώξει το σκοτάδι από τον εσωτερικό άνθρωπο του ατόμου που αναζητά απαντήσεις για τα προσωπικά του αδιέξοδα. Το άτομο, ο άνθρωπος που υποφέρει από τα ερωτήματα ή τους εσωτερικούς του πόνους, αυτό το άτομο αποτελεί και το κέντρο της λύσης, και όχι μόνον οι άλλοι, που μπορεί να τρέξουν για βοήθεια.

Διότι, τα εσωτερικά ερωτήματα στην καθημερινότητα, δεν είναι κοινός τόπος για όλους, αφού καθένα άτομο έχει τα δικά του ερωτήματα για την ζωή και τα αξιέξοδα που τον απασχολούν. Συνεπώς, το ενδιαφερόμενο άτομο είναι το κρίσιμο στοιχείο για την λύση, και όχι ο καινωνικός μας περίγυρος. Και αυτή η αλήθεια, ότι δηλαδή το άτομο είναι το κέντρο, έλαβε ο Χριστός υπόψη του κατά την διδασκαλία του.

Ελάχιστα ασχολήθηκε με την κοινωνική εικόνα. Επικέντρωσε την προσοχή του στην ατομική περιοχή της προσωπικότητας. Δεν επεκτάθηκε στον κοινωνικό ιστό, όπως κάνουμε πολλές φορές εμείς, αλλά επικέντρωσε την εξήγηση για το θέλημα του θεού στο άτομο, και συγκεκριμένα στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου, δηλαδή στις σκέψεις, στις επιλογές, και στις αποφάσεις, τις οποίες κάθε άτομο τις διαχειρίζεται μέσα στην ατομική του συνείδηση.

Η εξωτερική εμφάνιση, αυτή δηλαδή που κρίνεται από τους άλλους, δεν είναι το κέντρο, αλλά το κέντρο βρίσκεται μέσα στο άτομο. Το άτομο γεννιέται, το άτομο υποφέρει, το άτομο αναζητά λύσεις στα προσωπικά του αδιέξοδα. Και εκεί επικέντρωσε ο Χριστός την προσοχή του, και όχι στην κριτική των άλλων. Η αλλαγή και η απελευθέρωση είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση κάθε ατόμου ανεξάρτητα από την θετική ή αρνητική συμβολή των άλλων εξωτερικά.

Η δύναμη του ατόμου, η εσωτερική του δηλαδή ικανότητα, θα είναι το ισχυρό στοιχείο, μπροστά στο οποίο καμία εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί, όταν η δύναμη προέρχεται από τον κύριο των δυνάμεων που κατοικεί μέσα στο άτομο. Εκεί, μέσα στο άτομο, έρχονται οι δυνάμεις για την λύση των προβλημάτων. Μέσα στο άτομο λειτουργεί το “εργοστάσιο” παραγωγής δύναμης, από την ενεργητική παρουσία του δημιουργού του σύμπαντος κόσμου, και όχι από τους εξωτερικούς παράγοντες της καθημερινότητας.