Αρχεία για:2026

Η σύγχρονη ατομική εμπειρία από τα ταξίδια με αεροπλάνο είναι ένα μάθημα για τις αλλαγές που έχουν επέλθει στην καθημερινή μας ζωή, αλλαγές που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ στο παρελθόν η ανθρωπότητα, από καταβολής του κόσμου έως τον 20ο αιώνα. Η “αιώρηση”, το πέταγμα και η διατήρηση για ορισμένο χρόνο στο κενό του ουρανού, είναι μια αίσθηση νίκης ενάντια στα δεσμά της γης, δεσμά που κρατούν το άτομο δεμένο με τις φυσικές δυνάμεις πάνω στον φλοιό της γης και στα όρια των φυσικών μας δυνατοτήτων ως άτομα.

Τώρα, με την βοήθεια των μηχανών το άτομο μπορεί να αισθάνεται την ελευθερία από την επαφή με την γη, και αυτή η εμπειρία πλουτίζει την αίσθηση της ελευθερίας όσο ποτέ άλλοτε. Τώρα η ελευθερία δεν είναι μόνο στον εσωτερικό μας κόσμο και στα συναισθήματα, αλλά είναι μια εξωτερική και φυσική πραγματικότητα, την οποία δοκιμάζουν εκατομμύρια άνθρωποι πάνω στην γη. Και αυτή η εμπειρία άλλαξε τον χώρο των πέντε αισθήσεων.

Τώρα ξέρουμε ότι το άτομο μπορεί να ξεπεράσει την έλξη της γης και την βαρύτητα, και αυτό είναι όχι μόνο μια πρωτόγνωρη κοινή και ατομική εμπειρία, αλλά είναι και μια επιβεβαίωση της Αλήθειας του Ευαγγελίου. Όπως δηλαδή μέχρι τον 20ο αιώνα κανείς δεν πίστευε ότι ο Χριστός σηκώθηκε πάνω από τα κεφάλια των μαθητών του κατά την Ανάληψη, αλλά τώρα μπορεί καθένας με ένα τεχνικό μέσο να ανυψωθεί πάνω από την γη και να ταξιδέψει σε μεγάλες αποστάσεις και για πολλές ώρες.

Εκτός από τους αστροναύτες που παραμένουν μετέωροι στο διάστημα, σήμερα υπάρχει και η ατομική εξήγηση πλέον, εξήγηση η οποία επιβεβαιώνει την δυνατότητα του σώματος να ανυψωθεί από την γη, και να ταξιδέψει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μάλιστα, η σύγχρονη επικοινωνία μέσω της τεχνολογίας των δορυφόρων, επιβεβαιώνει τις δυνατότητες που είχε εξηγήσει ο Χριστός, ότι δηλαδή θα επικοινωνεί με τους δικούς του ανθρώπους κάθε στιγμή, άσχετα εάν δεν είναι ορατός με τα φυσικά μάτια του ανθρώπου.

Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι αυτά λέγονται από τον Χριστό πριν δύο χιλιάδες χρόνια, όταν δεν υπήρχε τίποτα από τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, κατανοούμε την βάσιμη πλέον προφητική και προβλεπτική εκ μέρους του Χριστού αποκάλυψη, ότι θα είναι μαζί με όσους τον αναζητούν και επιδιώκουν επαφή μαζί του οποτεδήποτε και από οπουδήποτε υπάρξει ανάγκη επαφής.

Οι νέες δηλαδή τεχνολογικές ανακαλύψεις στην επικοινωνία και την μεταφορά μεταξύ των ανθρώπων, επιβεβαιώνει την αλήθεια των λόγων της διδασκαλίας του Χριστού και δεν απομειώνει την αξία τους. Διότι μικρό μόνο μέρος μέχρι σήμερα έχει επιβεβαιωθεί. Το μεγαλύτερο μέρος, προφανώς παραμένει ακόμη προς επιβεβαίωση στο μέλλον, αφού ο άνθρωπος αγνοεί ακόμη το 95% του κόσμου, δηλαδή έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε που τα είπε ο Χριστός, και εμείς τώρα τα ανακαλύπτουμε!

Αυτό δίνει θάρρος στους αναζητητές της Αλήθειας – ο Χριστός ήρθε για να δώσει μαρτυρία και να επιβεβαιώσει την αλήθεια της δημιουργίας όπως περιγράφεται εν συντομία στην ΠΔ και όπως ο ίδιος την εξήγησε και την βίωσε, – οι οποίοι μπορούν να έχουν περισσότερο θάρρος στην πεποίθηση ότι ο θεός ακούει και ανταποκρίνεται με τον τρόπο και στον χρόνο που εκείνος κρίνει ότι θα είναι για το ατομικό μας συμφέρον. Η διδασκαλία του Χριστού είναι πέρα για πέρα αληθινή, για όποιο άτομο αναζητά την Δικαιοσύνη και την Αλήθεια μέσα στην σύγχρονη κάθε φορά κοινωνία των ανθρώπων. Το πέταγμα και τα ταξίδια με το αεροπλάνο στον ουρανό επιβεβαιώνουν την μη ορατή ακόμη πλευρά της διδασκαλίας του. 

Τα μηνύματα που φτάνουν στον άνθρωπο αγγίζουν πρώτα τις αισθήσεις του, όραση και ακοή, δηλαδή είναι γραπτά ή προφορικά. Οι άλλες τρεις αισθήσεις δεν μετέχουν σε αυτά τα μηνύματα, είτε τα γραπτά, είτε τα προφορικά. Υπάρχουν ωστόσο και μηνύματα που προκύπτουν μέσα από την συναίσθηση της αλήθειας των πραγμάτων, πχ όταν ξέρεις ότι βρέχει, παίρνεις το μήνυμα για μια ομπρέλα, χωρίς να χρειάζεται να σου έρθει ένα ειδικό μήνυμα!

Άρα, αυτό εμπλουτίζει περισσότερο τον κατάλογο των μηνυμάτων, διότι αυτά τα μηνύματα – κατά κανόνα – είναι και τα πιο παραγωγικά, ακριβώς γιατί παρακινούν το άτομο σε προβληματισμό, προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα, για το οποίο δεν του ήρθε γραπτό μήνυμα, αλλά κατανόησε το ίδιο το άτομο αυτή την ανάγκη, και προχώρησε σε ικανοποίηση των αναγκαίων, χωρίς ερωτήσεις.

Αυτός ο εσωτερικός προβληματισμός κινεί την εσωτερική σκέψη και τους προσωπικούς υπολογισμούς – να παρω αδιάβροχο ή μια ομπρέλα; – και κατά συνέπεια ενεργοποιεί μεγαλύτερο τμήμα του εσωτερικού μας κόσμου, και όχι μόνο των συναισθημάτων, τα οποία δεν έχουν ισχυρό έρεισμα στην αντιμετώπιση αναγκών επείγοντα χαρακτήρα.

Ξεφεύγουμε, λοιπόν, από τα γραπτά μηνύματα που έχουν αποστολέα, και περνάμε στην εμπειρία όλων των ανθρώπων, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν τα κινητά ή τα σταθερά τηλέφωνα, δηλαδή την περίοδο της ανθρωπότητας από την δημιουργία της μέχρι τον 20ο περίπου αιώνα, τότε που μπήκε στην ζωή μας η τεχνολογία, η οποία άλλαξε τα πρακτικά δεδομένα, αλλά όχι τις ανάγκες μας.

Και για όσους ενδιαφέρονται να κατανοήσουν την διδασκαλία του Χριστού για να την εφαρμόζουν στην ατομική τους καθημερινή ζωή, αυτός ο παράγοντας των κοινών μηνυμάτων χωρίς γραπτό ή προφορικό λόγο, έχει μεγάλη αξία. Πάντοτε οι άνθρωποι έβλεπαν γύρω τους τον φυσικό κόσμο και όσα συντελούνται μέσα σε αυτόν κάθε στιγμή. Πάντοτε έβλεπαν τα λάθη στους άλλους, τις αδικίες, τα ψέματα, τις προκλήσεις, την ασέβεια, την υπερηφάνεια, την καταπίεση, αλλά ποτέ δεν χρειάστηκε να λάβουν και ένα γραπτό μήνυμα για να αντιδράσουν κατάλληλα, εκτός από τις τελευταίες δεκαετίες με τα κινητά τηλέφωνα.

Πάντοτε οι άνθρωποι κατανοούσαν τα μηνύματα που δημιουργούσαν μέσα τους τα αδιέξοδα της καθημερινότητας, χωρίς όμως να έχουν και τις κατάλληλες απαντήσεις για το πώς να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες, που  κατανοούσαν ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Η κοινή λογική δίνει τα μηνύματα στον άνθρωπο, και μάλιστα με αθόρυβο τρόπο, απόλυτα εσωτερικό και ατομικό. Δεν χρειάζεται να έρθει στο κινητό σου ένα μήνυμα, όταν δεν αισθάνεσαι καλά και έχεις βρεθεί σε αδιέξοδα. Μόνο του το άτομο κατανοεί την ανάγκη να αναζητήσει βοήθεια, για να ξεπεράσει την δυσκολία, ή να τιθασεύσει τις συνέπειες της αλαζονείας από μια εύκολη νίκη.

Ο άνθρωπος, κάθε άτομο που γεννιέται πάνω στον πλανήτη, έχει μέσα του “ένα σημειωματάριο”, στο οποίο γράφονται όλες του οι εμπειρίες, και αυτές τροφοδοτούν τον ψυχικό του κόσμο με θετική ή αρνητική, με εύκολη ή δύσκολη αντιμετώπιση, Τα μηνύματα έρχονται πάντοτε στην συνείδησή μας. Αναζητείται η απάντηση και η αντίδρασή μας στα μηνύματα αυτά της ζωής. 

Οτιδήποτε αγαπάμε το προστατεύουμε. Και οτιδήποτε δεν προστατεύουμε, σημαίνει ότι δεν το αγαπάμε. Η προσωπική μας φροντίδα για προστασία είναι εγγενής, και το γνωρίζουμε από την μητρική μέριμνα και φροντίδα για τα βρέφη, μέχρι να γίνουν ενήλικα. Διότι, προστασία δεν χρειάζεται αυτός που είναι ικανός να σταθεί στα πόδια του, όπως λέμε, αλλά ο αδύναμος, ο απροστάτευτος, ο ευάλωτος, στις εξωτερικές ή και τις εσωτερικές του αδυναμίες.

Και αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της ανάγκης για προστασία. Διότι, προστασία χρειάζεται και κάθε πολύτιμο που διαθέτουμε, όχι γιατί δεν έχει την δύναμη, αλλά γιατί από την φύση του δεν έχει την ικανότητα της προστασίας, και αυτό το κατανοούμε από τα όργανα του σώματός μας που προστατεύονται μέσα μας από τις εξωτερικές επιδράσεις. Διότι, για παράδειγμα, εάν εκτεθεί η καρδιά του ατόμου εκτός σώματος, αυτό σημαίνει θάνατο ακαριαίο, αφού έχει δημιουργηθεί για να εργάζεται εντός και όχι εκτός του σώματος.

Άρα, από το απλό αυτό παράδειγμα κατανοούμε, ότι αυτός που μελέτησε και δημιούργησε το ανθρώπινο σώμα, δεν “πέταξε” κόκκαλα και σάρκες τυχαία, αλλά οργάνωσε και την επιβίωση των οργάνων, ώστε το ένα να προστατεύει το άλλο, και να λειτουργούν όλα προς το συμφέρον του ατόμου. Και αυτή η απλοϊκή διαπίστωση για την προστασία του σώματος αφ’ εαυτού, είναι η μεγαλύτερη φροντίδα και μέριμνα προστασίας από τον δημιουργό, ανεξάρτητα από παραδοχές ή απορρίψεις περί της παρουσίας και λειτουργίας του μέσα στην προσωπική μας καθημερινή ζωή.

Διότι, μπορεί να μην είμαστε όλοι ειδικοί στην λειτουργία του ανθρώπινου σώματος – και όχι μόνο, αλλά ακόμη και η απλή σκέψη και παρατήρηση αποδεικνύει την μέριμνα και τον μακρόπνοο σχεδιασμό του “κατασκευαστή” των σωμάτων, τα οποία μεταφέρουν και φέρουν την ζωή πάνω στην γη, μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα στοιχεία και δημιουργήματα, από τα χόρτα μέχρι τον άνθρωπο, αλλά και τα φυσικά υλικά που υποστηρίζουν την διατήρηση της λειτουργίας του σύμπαντος κόσμου.

Τίποτα δεν είναι “σκουπίδι” τυχαίο. Τίποτα δεν είναι περιττό, γιατί έτσι νομίζουμε. Όλα έχουν τον λόγο ύπαρξης και λειτουργίας τους μέσα στην γενικότερη λειτουργία της ζωής, και το ξέρουμε όλοι από την προσωπική μας πείρα. Η μέριμνα και η προστασία του βρέφους από τους γονείς του – άσχετα από μερικές τραγικές παραφωνίες – αποτελούν το υπόδειγμα της μέριμνας για την προστασία όλων των στοιχείων, που συμβάλλουν καθημερινά στην επιβίωση του ατόμου μέσα στον φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Διότι, μέριμνα και προστασία δεν έχει ανάγκη ο άνθρωπος μόνο από το φυσικό περιβάλλον – αυτό είναι το εύκολο, αλλά έχει – κυρίως – ανάγκη από την προστασία των κοινωνικών κλυδωνισμών, οι οποίοι επηρεάζουν όλη την ανθρωπότητα και προσβάλλουν την αρτιότητα κάθε ατόμου. Ο δημιουργός, τον οποίο ο Χριστός αποκάλυψε ότι το όνομά του είναι Πατέρας, έχει μεριμνήσει κατά τον σχεδιασμό του σύμπαντος κόσμου, ακόμη και πόσες τρίχες θα διαθέτει το κάθε άτομο στο σώμα του. Και μπορεί μέχρι τώρα αυτό να ακουγόταν μια υπερβολή, αλλά σήμερα με την τεχνολογία ξέρουμε ότι τα πάντα είναι πλέον αριθμήσιμα, δηλαδή μπορούν να μετρηθούν και να υπολογιστούν.

Η μέριμνα του δημιουργού για προστασία αποδεικνύει όχι μόνο την αδιαμφισβήτητη σοφία του με τα logistics του που λειτουργούν εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια χωρίς διακοπή στην τροφοδοσία σε νερό, τροφές και προστασία για όλους τους πληθυσμούς πάνω στην γη, αλλά αποδεικνύει ότι βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του είναι η πρόβλεψη για προστασία κάθε πολύτιμου δημιουργήματος, που ο ίδιος έχει θέσει στην διάθεσή μας. 

Η αρχαία ρήση ότι ο άνθρωπος θέλει ψωμί και θέαμα, δηλαδή τροφή και εξωτερική παρατήρηση, αποτελεί σήμερα την καθημερινότητα του ατόμου. Αυτές οι δύο ανάγκες ικανοποιούν το άτομο σε πρώτη φάση. Διότι, ενώ το άτομο έχει και άλλες ανάγκες, αυτές οι δύο είναι οι πλέον διαδεδομένες, αφού ικανοποιούν μεγάλο τμήμα της σωματικής και ψυχικής μας ανάγκης μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Η τροφή καλύπτει την ανάγκη του σώματος, το θέαμα καλύπτει την ανάγκη της ψυχής.

Αυτός είναι και ο λόγος της σημερινής εικόνας του κόσμου. Το άτομο αγωνίζεται – με οποιαδήποτε έννοια – για την τροφή προς συντήρηση, και το θέαμα, για να αισθάνεται ελεύθερο από τα περιοριστικά δεσμά του σώματος. Και αυτή ακριβώς η διάκριση μεταξύ αναγκών του φυσικού μας σώματος και του ψυχικού μας κόσμου δηλώνει και την φύση του ατόμου. Κάθε άτομο έχει ανάγκη τροφής για το σώμα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει και χωρίς την ελευθερία της ψυχής του, η οποία βρίσκεται μέσα στο σώμα του και θέλει και αυτή την δική της τροφή για διατήρηση και επιβίωση.

Το θέαμα, αυτό, δηλαδή, που προσφέρει η όραση, παίζει καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητά μας και στον τρόπο αντιμετώπισης του γύρω κόσμου, μέσα στον οποίο όλοι βιώνουμε την προσωπική μας καθημερινότητα. Την ανάγκη της τροφής δεν χρειάζεται να μάς την διδάξει κάποιος, γιατί το σώμα ειδοποιεί. Την ψυχική όμως ανάγκη, κάποιος χρειάζεται να μάς την επισημάνει, όχι ως επείγουσα, αλλά ως υπάρχουσα ανάγκη του εσωτερικού μας κόσμου. Διότι το άτομο δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά είναι – κυρίως – αυτό που υφίσταται μέσα του, διότι από αυτό, το εσωτερικό μας περιεχόμενο, είναι εξαρτημένες όλες μας οι σκέψεις, εκτιμήσεις, προτιμήσεις, επιλογές και αποφάσεις της ατομικής μας καθημερινότητας.

Και αυτό δηλώνει την αξία, αλλά και την σημασία αυτής της περιοχής της προσωπικότητάς μας. Καλή και αναγκαία η εξωτερική μας εμφάνιση. Απαραίτητη όμως και η εσωτερική μας αρτιότητα. Διότι η επαφή με τον κόσμο, ανεξάρτητα από αριθμούς και θέση, επηρεάζεται και επηρεάζει με την προσφορά του εσωτερικού μας ανθρώπου, και όχι μόνο με την φυσική του παρουσία. Τα λόγια, οι σκέψεις, ο τρόπος, είναι – κατά κανόνα – αυτά που επηρεάζουν τους γύρω μας και δίνουν νόημα στην επαφή μας με τον κόσμο.

Στο τέλος όλοι διακρίνουμε ότι σε μια επιτυχία ή αποτυχία της καθημερινής μας ζωής, το μικρότερο ρόλο έπαιξε η εξωτερική μας εμφάνιση και τον μεγαλύτερο η εσωτερική μας επάρκεια και ικανότητα. Το θέαμα έπαιξε τον περιορισμένο ρόλο του. Ο άρτος στήριξε την μέγιστη αξία. Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτός είναι ένας κρίσιμος παράγοντας: η τροφή και όχι μόνο το θέαμα. Η τροφή φέρνει την δύναμη στο φυσικό μας σώμα. Και η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου επιτελεί αυτό ακριβώς το έργο. Φέρνει δύναμη στον εσωτερικό μας άνθρωπο, στις σκέψεις και τον λόγο του, στοιχεία που επηρεάζουν και ενεργοποιούν τον κόσμο γύρω μας.

Ο Χριστός δεν παράβλεψε το θέαμα, αλλά έδωσε βαρύτητα στον λόγο και στην τροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου. Από τον έσω άνθρωπο της καρδιάς βγαίνουν τα μαργαριτάρια και οι ανούσιες σκέψεις και προτάσεις, που δεν προσθέτουν – κατά κανόνα – αλλά αφαιρούν από το απόθεμα που κάθε άτομο διαθέτει πάνω στον περιορισμένο χρόνο που παροικεί πάνω στην γη.