Όταν η αλλοίωση σε ένα τρόφιμο είναι μόνο επιφανειακή, τότε έχουμε τον τρόπο να απαλλάξουμε το τρόφιμο από την αλλοίωση, όπως κάνουμε για παράδειγμα σε ένα φρούτο, το οποίο το καθαρίζουμε και χρησιμοποιούμε το υπόλοιπο. Αυτό όμως συμβαίνει μόνο στην επιφανειακή αλλοίωση. Διότι, εάν έχει επέλθει αλλοίωση σε βαθύτερα στρώματα, τότε υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης, και μάλιστα μέχρι θανάτου, εάν το τρόφιμο ανήκει στην κατηγορία αυτή.

Άρα οι αλλοιώσεις δεν είναι όλες του ιδίου χαρακτήρα, αλλά έχουν διαβαθμίσεις ανάλογα με τον βαθμό αλλοίωσης, αλλά και τον βαθμό επίδρασης στην υγεία του ατόμου που θα το καταναλώσει. Ωστόσο, αυτό είναι εύκολα διαχειρίσιμο όταν πρόκειται για τις τροφές, γιατί όλα φαίνονται, είναι ορατά με το μάτι, οπότε και λαμβάνουμε τα μέτρα μας για να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις.

Όταν όμως πρόκειται για μη ορατές αλλοιώσεις, δηλαδή δεν τις βλέπουμε με το μάτι μας, εκεί τα πράγματα μπαίνουν σε δύσκολο δρόμο, διότι από την μια απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή για τον εντοπισμό, και από την άλλη οι συνέπειες θα είναι και πιο οδυνηρές, σε περίπτωση που απαιτηθεί να στερηθούμε το προϊόν που έχουμε ήδη αγοράσει, και έχουμε διαθέσει τις οικονομικές μας δυνάμεις. Και αυτό το τελευταίο, ότι δηλαδή μπορεί να στερηθούμε το προϊόν που έχουμε αγοράσει, αυτή η αλήθεια “τυφλώνει” και αδρανοποιεί τα ανακλαστικά μας, διότι υπολογίζουμε το κόστος αγοράς έναντι της υγείας.

Άρα, οι υπολογισμοί μας δεν κινούνται σε σωστό δρόμο, διότι η αξία του κέρδους επισκιάζει την αξία της υγείας μας. Και αυτό μάς φέρνει σε αντιπαράθεση εσωτερική, και η επιλογή είναι πολύ προσωπική, διότι το άτομο θα πληρώσει το κόστος και στην μια αλλά και στην άλλη περίπτωση, δηλαδή τις συνέπειες για την υγεία ή την τσέπη μας. Και επειδή θεωρητικά όλοι ξέρουμε ότι η υγεία μας είναι πάνω απ’ όλα, ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις παραβλέπουμε αυτή την αλήθεια, και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να μην ζημιωθούμε, αλλά να κρατήσουμε και τα δύο, πράγμα που μπορεί να φέρει και τις δυσάρεστες συνέπειες.

Και στο θέμα αυτό της καθαρότητας από τις αλλοιώσεις εντόπισε ο Χριστός την ζημία που μπορεί να προκληθεί μέσα μας, εάν η τροφή του εσωτερικού μας κόσμου δεν έχει ελεγχθεί, ή δεν έχει ελεγχθεί επαρκώς. Διότι στα φυσικά τρόφιμα όλοι κατανοούμε τις αλλοιώσεις με τις πέντε αισθήσεις μας. Στα τρόφιμα όμως που συντελούν στην υγεία του εσωτερικού μας κόσμου, εκεί που γίνεται όλη η επεξεργασία των δεδομένων από τον γύρω κόσμο χωρίς τίποτα να είναι ορατό, εκεί τα πράγματα απαιτούν άλλου είδους ενέργειες και “καθαριστικά” καθαρισμού από τις αλλοιώσεις και τις μολύνσεις.

Και ο Χριστός ξεκαθάρισε ότι το μόνο καθαριστικό του εσωτερικού μας κόσμου είναι τα λόγια της δικής του διδασκαλίας, όπως μάς τα παρέδωσαν οι μαθητές του και τα έχουμε στην Καινή Διαθήκη και τα ακούμε στην Εκκλησία. Από αυτά τα λόγια πηγάζει το καθαριστικό, όχι γιατί δεν θα μολυνθούμε ποτέ ξανά, αλλά γιατί αυτός ο λόγος, ο λόγος του Χριστού, είναι αναγεννητικός και καθαριστικός από την καθημερινή μόλυνση και αλλοίωση του εσωτερικού μας κόσμου. Εδώ, στον έσω άνθρωπο της καρδιάς, εντοπίζονται οι κοιτίδες των αλλοιώσεων της συνειδήσεως του ατόμου, και εκεί μπορεί να φτάσει μόνο ο δικός του λόγος. Όλα τα υπόλοιπα βοηθούν, αλλά δεν έχουν τον τελικό λόγο της υγιαίνουσας κατάστασης, όπως όλοι επιθυμούμε για την προσωπική μας καθημερινότητα. 

Τα τρόφιμα είναι το πρώτο θέμα, στο οποίο αντιμετωπίζουμε την αλλοίωση, γιατί ξέρουμε ότι εάν δεν προσέξουμε θα το πληρώσουμε με πόνους, και ίσως όχι μόνο. Ωστόσο, όλοι κατανοούμε ότι δεν αλλοιώνονται μόνο οι τροφές όταν περάσει ο χρόνος που αντέχουν, αλλά αλλοιώνονται και άλλα πράγματα, όπως είναι το ίδιο μας το σώμα, το οποίο, ενώ στην νεότητα έχει ένα χαρακτήρα, όσο περνούν τα χρόνια, αυτός ο χαρακτήρας του σώματος αλλοιώνεται – φευ! – και μάλιστα χωρίς το θέλουμε, ανεχόμαστε αυτή την αλλοίωση, κάνοντας υπομονή, και μόνο οτιδήποτε μπορεί να το βελτιώσουμε εξωτερικά, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.

Όμως η αλλοίωση είναι αλλοίωση, και δεν αλλάζει ο χαρακτήρας και οι συνέπειες από αυτήν, όσο και αν προσπαθούμε εμείς να την αγνοήσουμε. Στο τέλος η αλλοίωση οδηγεί σε μεγαλύτερη αλλοίωση και συνέπειες, και τελικά οδηγεί και στον θάνατο, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι!

Ωστόσο αυτά είναι μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα της αλλοίωσης της ζωής. Διότι υπάρχουν και οι εσωτερικοί μηχανισμοί που την προκαλούν, και αυτούς τους μηχανισμούς προσπαθούμε όλοι να κατανοήσουμε, προκειμένου να επιβραδύνουμε την αλλοίωση, όπως γίνεται με τα ψυγεία του σπιτιού μας, όπου φυλάσσουμε τα τροφιμα για να διατηρηθούν σε μεγαλύτερο χρόνο κατάλληλα για την τροφή μας.

Και επειδή αυτό δεν είναι φιλοσοφία, αλλά είναι το πρακτικό τμήμα της προσωπικής μας καθημερινότητας, όσοι έχουμε ενδιαφέρον και για την ψυχική μας υγεία, δηλαδή ο εσωτερικός μας κόσμος να μην είναι έρμαιο κάθε ανοησίας που κάθε κατεργάρης θέλει να μας πουλησει ως υγιεινή διατροφή του εσωτερικού μας ανθρώπου, όσοι ενδιαφερόμαστε και για αυτή την υγεία, αναζητούμε τρόπους να την διατηρήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου σε κατάσταση υγιεινή, ώστε και οι σκέψεις, και οι υπολογισμοί, και οι επιλογές μας για τα καθημερινά μας ζητήματα, να μην στηρίζονται σε πρακτικές και αλλοιωμένες ουσίες που έχουν ήδη λήξει και είναι επικίνδυνες για την ζωή μας, αλλά να εφευρίσκουμε τρόπους να διατηρούμε και αυτά τα στοιχεία που τροφοδοτούν τον εσωτερικό μας οργανισμό, δηλαδή τον έσω άνθρωπο, να είναι κατάλληλα για αυτήν την διατροφή μας.

Με λίγα λόγια, όπως επιλέγουμε την τροφή και την προστατεύουμε να μην αλλοιωθεί γιατί θα καταστεί επικίνδυνη για την υγεία μας, έτσι και οι πληροφορίες με τις οποίες σιτίζεται ο εσωτερικός μας άνθρωπος, πρέπει να μην έχουν λήξει, διότι η παρουσία και η χρήση τους μπορεί να επιφέρει και αλλοιώσεις στον εσωτερικό μας κόσμο, Δηλαδή, μπορεί να καταστήσει τμήμα του εσωτερικού μας κόσμου ασθενές, με κίνδυνο μεγαλύτερης μόλυνσης, εάν δεν λάβουμε τα μέτρα μας.

Είναι λοιπόν φυσικό, όσοι ενδιαφερόμαστε να διατηρήσουμε την πίστη που αποτελεί το κυριότερο στοιχείο στήριξης του εσωτερικού μας κόσμου, να μην αρκούμαστε μόνο στις εξωτερικές πληροφορίες όταν αυτές συσκευάστηκαν, αλλά να δοκιμάζουμε και την οσμή, και την εικόνα που αυτές παρουσιάζουν, προκειμένου τα μεν προφανή να μην τα καταναλώνουμε, ενώ τα πιο σοβαρά να τα θέτουμε σε κατάσταση καλής διατήρησης για το μέλλον. Κατά την διδασκαλία του Χριστού, η αλλοίωση είναι τόσο επικίνδυνη, που αποτελεί τον πλέον κατάλληλο τρόπο για να χάσουμε την εσωτερική μας υγεία, και να βρεθούμε σε κατάσταση ατροφίας του εσωτερικού μας κόσμου, ή και σε κατάσταση σήψης, εφόσον κάνουμε λάθη στην προσωπική μας καθημερινή διατροφή. 

Τα όρια του φυσικού σύμπαντος είναι ακόμη ανεξερεύνητα και ανεξιχνίαστα. Μάλιστα, η γνώση μας για τον φυσικό κόσμο περιορίζεται – λένε οι ειδικοί – στο πέντε τοις εκατό του προσδοκώμενου συνόλου, δηλαδή 5%. Αυτό απηχεί την φτώχεια μας και την έλλειψη, άρα και το κενό που υπάρχει ανάμεσα στην δική μας θέση και στην επίγνωση της αλήθειας των πραγμάτων  που μάς περιβάλλον και εμεις τα αγνοούμε, εν συνόλω ή εν μέρει.

Και αυτή η προσδοκία για την κάλυψη της απόστασης μεταξύ της αναγκαίας γνώσης για την καθημερινότητα και της ουσιαστικής αλήθειας της πληρότητας, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, στο οποίο όλοι οι άνθρωποι, εκόντες άκοντες, πορευόμαστε, προκειμένου να μην μείνουμε πίσω ή παραρρυωμεν. Αυτή πραγματικότητα αναγκάζει το άτομο να μένει δραστήριο, να αγωνίζεται για να κατανοήσει τις επερχόμενες ή ακόμη και τις υφιστάμενες αλλαγές, διότι πιέζεται από τα γεγονότα, μέσα στα οποία βλέπει ή νιώθει την ζωή του να απειλείται από το περιβάλλον, κυρίως των κοινωνικών περιπλοκών.

Άρα, το άτομο παλεύει μέσα στην καθημερινότητα, από την μια να συνειδητοποιήσει την παρούσα συγκυρία, και από την άλλη να προετοιμαστεί για όσα δεν βλέπει ακόμη, αλλά είναι βέβαιο ότι θα έρθουν ως αλλαγές στην προσωπική μας καθημερινότητα, και όποιος βρεθεί προετοιμασμένος, αυτός θα υποστεί τις μικρότερες ζημιές από τις μεταβολές που θα συντελεστούν στο δικό του χώρο και χρόνο.

Και όλοι κατανούμε ότι η υφιστάμενη σήμερα γνώση μας μπορεί να φαίνεται επαρκής, αλλά είναι βέβαιο ότι αυτό σε λίγο θα μετατραπεί σε έλλειψη, λόγω των μεγάλων απαιτήσεων του επερχόμενου μέλλοντος. Και αυτή η πραγματικότητα που δεν είναι ορατή αλλά είναι εγγύς, δημιουργεί το άγχος και στρέφει την προσοχή μας στην εξερεύνηση και εξιχνίαση, όχι μόνον των φυσικών μας ορίων σε χώρο και χρόνο, αλλά στρέφει την προσοχή μας σε ακόμη μεγαλύτερη διάσταση εξιχνιάσεων, πέραν του ορατού και αισθητού, δηλαδή στον χώρο που μόνο η πίστη μπορεί να εξιχνιάσει πράγματα μη ορατά ακόμη με τα φυσικά μας αισθητήρια.

Και αυτό το στοιχείο της πίστης βρίσκεται μέσα μας σε ύπνωση, μέχρι να φτάσει η στιγμή της ανάγκης, η οποία και θα τροφοδοτήσει την μετάβαση του ατόμου από την αδιαφορία, την αδράνεια και την απιστία, στον χώρο της έρευνας και της εξερεύνησης πραγμάτων που δεν είναι ορατά μεν, αλλά είναι βέβαιο ότι υπάρχουν. Και η καλλιέργεια της πίστης δεν είναι θέμα των άλλων, αλλά είναι ένα προσωπικό ζήτημα, που απαιτεί την συνέργεια πολλών πραγμάτων, με κέντρο την θέληση του ατόμου.

Όταν το άτομο θέλει, μπορεί. Όσο περισσότερο θέλει, τόσο περισσότερο μπορεί. Όσο μπαίνει στον χώρο του προβληματισμού και της εξιχνίασης των ανισοτήτων, τόσο οι προβληματισμοί του βρίσκουν βάση απαντήσεων. Διότι, τα μη ορατά δεν είναι μετρήσιμα με το ανθρώπινο μόνο μέτρο. Αφορούν και διαστάσεις και μεθόδους πέραν των φυσικών, οι οποίες μπορεί να μην καταργούνται, αλλά ενσωματώνονται στο νέο κάθε φορά περιβάλλον των προσωπικών μας αναζητήσεων.

Και εδώ η υγιαίνουσα διδασκαλία του Χριστού δίνει τις απαντήσεις. Όχι μυστηριακά, αλλά πρακτικά μέσα από τα ερωτηματικά που δημιουργούνται από το κάθε άτομο μέσα από τα γεγονότα της προσωπικής του καθημερινότητας. Ο Χριστός δεν ήρθε να φέρει μυστήρια, αλλά ήρθε να εξηγήσει τα μυστήρια που θέτει η προσωπική μας εμπειρία μέσα από τα αδιέξοδα και τις συμπληγάδες της προσωπικής μας καθημερινότητας.