Τα όρια της ζωής μας τοποθετούνται από εμάς σταδιακά, καθώς κτίζουμε την ζωή μας καθημερινά. Κάθε μέρα προσθέτουμε – ή τουλάχιστον προσπαθούμε να προσθέσουμε – ένα μικρό τμήμα της περιοχής που βρίσκεται κοντά μας, ώστε να μεγαλώσει ο χώρος της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Διότι αυτά που ήδη έχουμε, δεν απαιτείται να τα κατακτήσουμε, αλλά να τα γνωρίσουμε. Οτιδήποτε όμως είναι έξω από τα προσωπικά μας όρια, πασχίζουμε να το κατακτήσουμε και να το θέσουμε στην δική μας εξουσία της καθημερινής – και όχι μόνο – ζωής.

Με λίγα λόγια, όλοι πασχίζουμε να γνωρίσουμε όσα ήδη έχουμε, και από την άλλη προσπαθούμε να επεκτείνουμε τους ορίζοντές μας σε κάτι που δεν βρίσκεται σήμερα εντός των ορίων της προσωπικής μας καθημερινής ζωής. Και αυτό είναι το κίνητρο, για μια δράση ζωής. Διότι κανείς ζωντανός άνθρωπος δεν θέλει να διακόψει την πορεία των κατακτησεων του, αφού χωρίς κατάκτηση περιοχών πέραν των ήδη κατεκτημένων το άτομο χάνει το ενδιαφέρον του για την ζωή, και ουσιαστικά έχει ήδη παραιτηθεί από την ενεργή δράση.

Συνεπώς, η προσπάθειά μας καθημερινά δεν είναι τίποτα άλλο από προσπάθεια υπέρβασης των υφιστάμενων ορίων, άσχετα με το αντικείμενο που μάς απασχολεί στην καθημερινότητα. Διότι ζωή δεν είναι μόνο το επάγγελμά μας, αλλά είναι και οι προοπτικές του μέλλοντος, αφού μόνο αυτές οι προοπτικές δίνουν ελπίδα, και θέτουν σε δράση τον φυσικό, αλλά και τον ψυχικό μας κόσμο. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο είναι το κίνητρο της προσωπικής μας ζωής, και δεν είναι μόνο η ικανοποίηση για το σήμερα, αφού αυτό το έχουμε ήδη στην διάθεσή μας, και δεν απαιτεί άλλη δράση για να το κατακτήσουμε και να το εντάξουμε μέσα στον “χώρο” ευθύνης μας.

Και αυτή η αλήθεια της προσωπικής μας καθημερινότητας επιβεβαιώνει ότι, τα όρια της ζωής μας είναι δυνητικά μετακινήσιμα, δηλαδή έχουν περιθώρια να ανοίξουν περισσότερο τον χώρο της προσωπικής μας καθημερινότητας. Μάλιστα στην δική μας εποχή των διαστημικών εξερευνήσεων, ο “χώρος” της προσωπικής μας ζωής φαντάζει πολύ μικρός και περιορισμένος, με αποτέλεσμα να αναζητούμε περισσότερο “χώρο” – και όχι φως ! – όπως θα περίμενε κάποιος πιο λογικός.

Δηλαδή επιζητούμε να επεκτείνουμε τα φυσικά μας όρια, εκείνα, δηλαδή που  δημιουργούν τον “έσω των ορίων” φυσικό μας χώρο των πέντε αισθήσεων, και όχι τον “έσω χώρο” του ψυχικού μας εσωτερικού ανθρώπου, δηλαδή των σκέψεων, των προβληματισμών και των αναζητήσεων των ορίων της ζωής, η οποία προφανώς δεν περιορίζεται μόνο στον “χώρο” των πέντε αισθήσεων, αλλά αναζητά χώρο και εκτός αυτών των ορίων.

Και ο Χριστός αυτό ακριβώς ήρθε να εξηγήσει. Μην μένετε μόνον στα όρια των πέντε αισθήσεων, υπογραμμίζω το “ΜΟΝΟ”, διότι διαθέτετε και άλλα όργανα, για να επεκτείνετε τις αναζητήσεις εκτός του φυσικού κόσμου των πέντε σιαθήσεων. Έχετε μέσα σας και το πνεύμα, το οποίο διαθέτει άπειρες διαστάσεις αναζητήσεων και επεκτάσεων. Και αυτό το πνεύμα θα σάς οδηγήσει σε μεγαλύτερους χώρους, σε χώρους που διαθέτουν άλλα μέτρα και άλλες διαστάσεις μήκους, πλάτους, ύψους και βάθους, εκεί που κρύβεται η ελευθερία από τους περιορισμούς των καθημερινών σας ορίων. Σε αυτά τα όρια, σε αυτό το πνεύμα να επενδύσετε χώρο και χρόνο, γιατί αυτό θα φέρει την ικανοποίηση, αλλά και την ελπίδα για περισσότερη ζωή. 

Τα μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά όλοι μας, ανεξάρτητα από τόπο και χρόνο ή επάγγελμα, είναι ένα μεγάλο μάθημα για την κατανόηση της διδασκαλίας του Χριστού και τον τρόπο εφαρμογής της στην ατομική μας καθημερινότητα.

Διότι στα μηνύματα του κινητού μας τηλεφώνου βλέπουμε τον αποστολέα, και εάν δεν θέλουμε σχέση μαζί του, διαγράφουμε το μήνυμα. Εάν, όμως, θέλουμε σχέση μαζί του, διότι το θέμα μάς αφορά και είναι προς το δικό μας συμφέρον, τότε ανταποκρινόμαστε ανάλογα, και αυτό είναι για το δικό μας κέρδος. Με λίγα λόγια, κάθε μήνυμα δεν είναι το ίδιο με το άλλο, διότι μπορεί στο ένα να έχουμε λόγο συμφέροντος και να το κρατάμε, ενώ το άλλο το απορρίπτουμε ή το παραμελούμε.

Δηλαδή, εναπόκειται στο άτομο η διαχείριση των μηνυμάτων, και δεν είναι μόνο θέμα του αποστολέα. Ιδιαίτερα όσα μηνύματα δεν φτάνουν σε εμάς από γνωστούς και φίλους, συνήθως τα θεωρούμε ενοχλητικά και τα διαγράφουμε από την εικόνα της οθόνης. Και αυτός ο λόγος της επιλογής, δηλαδή όταν το μήνυμα δεν προέρχονται από γνωστούς και φίλους αλλά είναι από άγνωστους, είναι ένα καθημερινό μας παιχνίδι στο τηλέφωνο.

Για τον λόγο αυτό και οι άγνωστοι δεν στέλνουν απλά ένα μήνυμα, αλλά μεριμνούν και για την εικόνα που θα φτάσει στο κινητό μας, προκειμένου με την πρώτη ματιά να δημιουργηθεί ένα οπτικό ενδιαφέρον και να μην  διαγράψουμε αυτόματα το μήνυμα. Δηλαδή, η διαφήμιση και η προσπάθεια του ξένου να ελκύσει την προσοχή μας με επιφανειακές παρεμβάσεις, είναι μια ολόκληρη επιστήμη, η οποία έχει τις ρίζες της στο βάθος της ιστορίας της ανθρωπότητας. Το άσχημο μάς απωθεί, το  ωραίο μάς ελκύει, και αυτό είναι το μυστικό, αλλά και η παγίδα.

Διότι όταν το ωραίο δεν είναι ωραίο στην ουσία του αλλά μόνο στην επιφάνειά του, αυτό θεωρούμε ότι είναι εξαπάτηση, διότι κάθε άτομο θεωρεί ως αληθινό και το περιεχόμενο, δηλαδή αντίστοιχα με την εξωτερική ωραιότητα. Συνήθως το ωραίο και το εύκολο, δεν είναι πάντα και αληθινό κατά το περιεχόμενό του. Και αυτό αποτελεί παγίδα και θέμα της ατομικής μας καθημερινότητας. Ο έλεγχος του περιεχομένου δεν είναι πάντα εύκολος, διότι απαιτεί αναζήτηση,εξερεύνηση και προβληματισμό, και όχι μόνο επιφανειακή εντύπωση.

Και αυτό δεν είναι έργο των άλλων, αλλά του ενδιαφερομένου προσώπου, εάν θέλει να αναζητήσει την αλήθεια και να μην παρασυρθεί μόνο από την εξωτερική ωραιότητα. Για τον εντοπισμό της αλήθειας του περιεχομένου απαιτείται κόπος και χρόνος, διαφορετικά αποδεχόμαστε οτιδήποτε ο άλλος μάς παρουσιάζει και οι συνέπειες είναι φυσικές. Άρα, καθήκον του ατόμου είναι να ελέγχει κάθε μήνυμα, όχι μόνο αυτά που φτάνουν στο κινητό του, αλλά και κάθε είδους ενημερώσεις και διδασκαλίες, διότι από αυτές εξαρτάται η γνώση του για το συμφέρον της επιλογής του.

Η δοκιμή είναι – κατά την διδασκαλία του Χριστού όταν πρόκειται για άγνωστο περιεχόμενο – καλύτερη μέθοδος. Δοκιμάζεις, και από την προσωπική σου εκτίμηση, προσθέτεις, αφαιρείς, υπολογίζεις και αποφασίζεις για την αποδοχή της πληροφορίας και του μηνύματος. Όλα τα δοκιμάζουμε, όσα είναι εκ πρώτης όψεως ωραία, αλλά η τελική επιλογή πρέπει να είναι συμβατή και με τις βαθύτερες ανάγκες μας, και όχι μόνο με την εξωτερική εικόνα, η οποία μπορεί να είναι ελκυστική, αλλά να μην ανταποκρίνεται και στην αλήθεια του περιεχομένου.

Το “θεαθήναι” των αρχαίων, η υποκρισία – όχι η υποκριτική τέχνη – κατά τον Χριστό, είναι κρίσιμοι παράγοντες για την γνώση της αλήθειας. Η ευθύνη της επιλογής ανήκει αποκλειστικά στο κάθε άτομο και όχι στην κοινωνία των ανθρώπων, η οποία διαθέτει τα πάντα, αλλά δεν είναι όλα προς το ατομικό μου συμφέρον. 

Προστατεύουμε ότι έχει ανάγκη από προστασία, είτε γιατί κινδυνεύει, είτε γιατί εμείς θέλουμε να το προστατεύσουμε για δικούς μας λόγους. Σε κάθε όμως περίπτωση, η προστασία περιλαμβάνει μέτρα και δράσεις, ανάλογα με την αξιολογική μας εκτίμηση για το αντικείμενο της προστασίας. Άλλου είδους προστασίας αφορά ένα βρέφος, άλλου είδους ένα κατοικίδιο, άλλου είδους ένα βάζο της κουζίνας ή ένα φυτό. Καθένα έχει τις δικές του ανάγκες για προστασία, και εμείς αξιολογούμε τον βαθμό προστασίας και τις αναγκαίες δράσεις μας για να το προστατεύσουμε.

Ωστόσο, αυτό είναι μια γενικότητα, η οποία εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις που καλούμαστε να προστατέψουμε κάτι. Ανάλογα με την αξία που του αποδίδουμε, είναι και οι πράξεις μας σε μέγεθος, ποιότητα, και αμεσότητα. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος παίζει ένα κρίσιμο ρόλο. Το βρέφος που κινδυνεύει, έχει άμεση ανάγκη και προηγείται. Το όχημα που προστατεύουμε μπορεί να περιμένει λίγο. Το ίδιο και τα φυτά και όλα τα άλλα που φροντίζουμε καθημερινά στην προσωπική και κοινωνική μας ζωή.

Η προστασία είναι ένα καθήκον του ανθρώπου, καθήκον το οποίο συνδέεται άμεσα με τον ρόλο του μέσα στο σύνολο των δημιουργημάτων της δημιουργίας που βιώνουμε καθημερινά. Όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα, μεριμνούν για την προστασία των μελών τους. Ο άνθρωπος μεριμνά για τα πάντα, ή τουλάχιστον προσπαθεί, γιατί αισθάνεται την ανάγκη να προστατέψει οτιδήποτε βρίσκεται στην δική του επιρροή εξουσίας. Και αυτό αποδεικνύει τον ρόλο του ατόμου μέσα στην συνολική δημιουργία που μάς περιβάλλει.

Δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος για αμεριμνησία, αλλά για να λαμβάνει μέριμνα για τα πάντα, όσα βρίσκονται κάτω από την δική του εξουσία, και τίποτα δεν εξαιρείται από αυτό τον κανόνα. Ακόμη και τα λιοντάρια και οι ελέφαντες έχουν την ανάγκη προστασίας από τον άνθρωπο, όχι γιατί θα τα βοηθήσει να ξεπεράσουν  ένα μεμονωμένο πρόβλημα, αλλά γιατί έτσι αισθάνεται την ανάγκη της συνύπαρξης πάνω στον πλανήτη. Και αυτό ακριβώς στο στοιχείο της ευθύνης απέναντι στην υπόλοιπη δημιουργία και προφανώς και στον ίδιο τον άνθρωπο, φέρνει το άτομο σε ένα βαθμό ενδιαφέροντος για τα πάντα.

Από τον αέρα και το νερό, μέχρι την μετακίνηση, όλα βρίσκονται κάτω από το μικροσκόπιο της ανθρώπινης μέριμνας για προστασία. Και επειδή η προστασία είναι στοιχείο που αποδεικνύει το ενδιαφέρον, αυτόματα συνδέεται με την αγάπη, δηλαδή ξοδεύουμε χρόνο και δυνάμεις για να προστατέψουμε οτιδήποτε μάς αφορά. Και αυτό δηλώνει περίτρανα, ότι ο άνθρωπος έχει έμφυτη την τάση να προστατεύει τον εαυτό του πρώτα, και στην συνέχεια και την υπόλοιπη δημιουργία που κινείται και ζει δίπλα του.

Αυτή η τάση δηλώνει και το εκ φύσεως και της δημιουργίας του ανθρώπου εσωτερικό του κίνητρο. Ο άνθρωπος αγαπά την δημιουργία και τα δημιουργήματα που βρίσκονται δίπλα του, αν και πολλές φορές η πρακτική μας δεν το επιβεβαιώνει. Η αγάπη είναι έμφυτη στον άνθρωπο και στο κάθε άτομο, γιατί ο δημιουργός του είναι αγάπη και μέριμνα για τα πάντα, όσο και να θέλουμε να αγνοήσουμε αυτή την παράμετρο.

Κανείς ζωντανός δεν ήρθε στον κόσμο με δική του θέληση. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας – και γύρω μας – οτιδήποτε έχει θέσει ο δημιουργός μέσα μας, ακόμη και όταν εμείς δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τα φαινόμενα. Ο Χριστός με την διδασκαλία του δεν εξήγησε μονολεκτικά την έννοια της αγάπης, αλλά έδωσε παραδείγματα από την καθημερινότητα, και στο τέλος σφράγισε την αγάπη του με την ύψιστη ταπείνωση, για να προβιβάσει το αίσθημα του ανθρώπου για κατανόηση της αλήθειας και της αγάπης. 

Οι αλλοιωμένες τροφές είναι το καλύτερο παράδειγμα μέσα στην ατομική μας καθημερινότητα. Κανείς δεν θέλει για το σώμα του να λάβει μια αλλοιωμένη τροφή, γιατί γνωρίζει τις συνέπειες. Και αυτές μπορεί να είναι άμεσες, ή μπορεί να εμφανιστούν και αργότερα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την υγεία του σώματός μας.

Σε κάθε περίπτωση, το άτομο καλείται να ελέγχει την τροφή του, διότι αυτό είναι το κρινόμενο πρόσωπο, και όχι μόνο οι παραγωγοί της τροφής. Διότι δεν είναι μόνο η ακατάλληλη τροφή λόγω αλλοίωσης, αλλά είναι και οι ασύμβατες με τον ατομικό μας οργανισμό, και αυτό δεν αφορά κανέναν άλλον, παρά μόνο το πρόσωπο που θα καταναλώσει την συγκεκριμένη τροφή, η οποία για κάποιον μπορεί να είναι πολύτιμη, και για κάποιον άλλον, η ίδια τροφή να γίνει για την ταλαιπωρία ή και τον θάνατό του, εάν πάσχει από κάποιο υποκείμενο νόσημα.

Άρα, δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας τροφής, αλλά και θέμα επιλογής προμήθειας της κατάλληλης για χρήση, και όχι για απόρριψη, εφόσον δεν θα συμβάλλει στην υγεία του ατόμου. Και ενώ αυτό προσπαθούμε όλοι καθημερινά, δηλαδή να διακρίνουμε το καλό για μας, και να το προτιμήσουμε, ξέροντας ότι λάθος επιλογή θα αποβεί σε ζημία ατομική, όταν ερχόμαστε στα θέματα του εσωτερικού μας κόσμου, εκεί δηλαδή που γίνεται η επεξεργασία όλων των προτιμήσεων και των αναγκών μας, εκεί αποφεύγουμε την περίσκεψη, και προτιμούμε την απλότητα, οτιδήποτε αυτή παρέχει εκείνη την στιγμή.

Διότι, η σκέψη θέλει κόπο και διάθεση για έρευνα των δεδομένων, πριν πάρουμε μια απόφαση για την προτίμησή μας. Δηλαδή, αυτό που κάνουμε όλοι για τις τροφές του σώματος, δεν το κάνουμε και για την τροφή με την οποία οικοδομείται ο εσωτερικός μας κόσμος, ο οποίος και θα επωμιστεί το βάρος της ευθύνης για τον τρόπο που προτιμούμε και επιλέγουμε ένα τρόπο σκέψης.

Συνήθως, όλοι τρέχουμε την “πεπατημένη” όπως λέμε, και πολλές φορές αυτό αποβαίνει χωρίς το αναμενόμενο αποτέλεσμα, με συνέπεια την δική μας στέρηση ή απώλεια. Δηλαδή, δεν είναι όλα τα πράγματα για πέταμα, αλλά πολλά – δυστυχώς – δεν μπορούμε να τα πετάξουμε, και προσπαθούμε να τα “καθαρίσουμε” αν γίνεται, και αυτό καθυστερεί την πορεία της ζωής μας με πισωγυρίσματα. Ενώ, δηλαδή, θα μπορούσαμε να έχουμε προβλέψει και να έχουμε διακρίνει έναν κίνδυνο, χωρίς πολλές φορές να έχουμε εξαντλήσει όλες μας τις δυνάμεις, παίρνουμε αποφάσεις, για τις οποίες πολλές φορές μετανοούμε. Και αυτό δεν είναι επιτυχία, αλλά αποτυχία.

Και στην διδασκαλία του Χριστού αυτό είναι κρίσιμο στοιχείο. Το  άτομο καλείται να επεξεργάζεται καθημερινά όλα τα ενδεχόμενα από μια προτίμησή του, διότι εάν δεν είναι η πραγματική του ανάγκη – όπως η κατάλληλη τροφή – τότε κινδυνεύει να περάσει δύσκολες ώρες, και καθυστερήσεις στην πορεία που έχει χαράξει στην προσωπική του ζωή.

Και επειδή εμείς οι Χριστιανοί νομίζουμε ότι ξέρουμε την διδασκαλία του Χριστού γιατί μάθαμε μερικά πράγματα, συνήθως επικαλούμαστε τον θεό, αλλά στην πραγματικότητα θέλουμε να γίνει αυτό που εμείς θέλουμε – γιατί έτσι μάς αρέσει – και αργότερα επιρρίπτουμε την ευθύνη στην κακή την ώρα και στους άλλους, χωρίς τίποτα να αλλάζει. Το μάθημα από τον τρόπο που μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε το κινητό μας τηλέφωνο, είναι το καλύτερο παράδειγμα. Απαιτείται αφοσίωση και προσοχή μέχρι να μάθουμε στην πράξη την χρήση του. Το ίδιο έχουμε ανάγκη και όσοι ενδιαφερόμαστε να εφαρμόσουμε – να κατεβάσουμε την app όπως λέμε στο κινητό – την εφαρμογή της διδασκαλίας του Χριστού, όπως μάς την έχουν παραδώσει οι μαθητές του.